Reportajes

/, Coronavirus, Reportajes, SAD/Trabajadoras de Ayuda a Domicilio exigen ser conocidas y reconocidas

Trabajadoras de Ayuda a Domicilio exigen ser conocidas y reconocidas

Las trabajadoras del SAD exigen la renovación de su convenido caducado hace cinco años. Además de soluciones frente a las carencias que ha agravado la Covid-19.

2020-10-29T13:33:23+00:0029 octubre 2020|Bilbao, Coronavirus, Reportajes, SAD|Sin comentarios

Por: Laura Fontalba @ladylauura

Las trabajadoras del SAD se han reunido hoy frente al Ayuntamiento de Bilbao con el apoyo de los sindicatos ELA, LAB y UGT para denunciar los problemas que llevan años arrastrando y que la crisis sanitaria de la Covid-19 ha agravado.

A pesar de ser personal preparado y cualificado, trabajan con muchas carencias y dificultades que demuestran que ser mujer continúa significando: «jornada parcial, trabajo precario, oculto, escasa aplicación de medidas, etc. Por eso, denuncian:

  • La falta de medidas de salud laboral, ya que al trabajar en casas ajenas, estas no dependen de ellas; «no se puede obligar a los usuarios y sus familiares a utilizar la mascarilla durante el tiempo de atención domiciliaria», explican.
  • Los riesgos biológicos derivados de patologías personales. Aunque se ha recomendado la utilización de EPIs, el hecho de «recomendarlos» evita la obligatoriedad de facilitárselos a las trabajadoras.
  • Su convenio está caducado desde el 2015, con lo que sus sueldos están congelados.
  • Aunque las instituciones públicas hayan emitido nuevas medidas para prevenir la Covid-19, se olvidan del SAD, generando así un vacío legal.
  • Durante el confinamiento, en lugar de recurrir al SAD, se ha recurrido a empresas y asociaciones externas. Así que se han reducido los servicios de quienes ya estaban contratadas por el SAD.
  • La jornada parcial impide que muchas de ellas vayan a alcanzar una jubilación económicamente digna.

El día 23 de octubre, el grupo municipal EHBildu presentó la enmienda de modificación al asunto nº35 de proposición que pide al Gobierno que se refuerce y mejore el servicio de ayuda a domicilio/SAD. En ella, los puntos a tratar fueron los siguientes:

  • Revisar y afianzar el proceso de acceso urgente del Servicio de Ayuda a Domicilio.
  • Ampliar la Carta de Servicios del SAD con el fin de ofrecer más prestaciones y nuevas modalidades basadas en las necesidades detectadas por los servicios sociales municipales.
  • Aumentar los horarios del Servicio de Ayuda a Domicilio para garantizar el cuidado y que se cubran las nuevas necesidades provocadas por la Covid-19.
  • Animar a que el Departamento de Salud del Gobierno Vasco mejore los protocolos ofrecidos al Servicio de Ayuda a Domicilio como: la obligación de usar EPIs y la realización de PCR a quienes se reincorporen de permisos y vacaciones.

A la espera de que se acuerde esta propuesta, las trabajadoras del SAD explican que, al igual que el personal sanitario, durante esta crisis sanitaria han seguido trabajando con las carencias de medidas de protección física inexistentes, escasas o poco adecuadas. Piden a las instituciones que se les escuche, pues son un servicio esencial que merece ser conocido y reconocido por su labor en la sociedad.

ETXEZ ETXEKO LAGUNTZA ZERBITZUKO LANGILEEK  UDALEN INPLIKAZIOA ESKATZEN DUTE, LAN-SEGURTASUNA  BERMATZEKO ETA HITZARMENA BERRITZEKO

Etxez Etxeko Laguntza Zerbitzua erabiltzaileek eta, oro har, herritarrek hobekien baloratzen duten gure gizarte-zerbitzuetako bat da. Mendekotasunak (fisikoa, psikikoa, emozionala, ekonomikoa, soziala) zerbitzu hori gure etxeetan sartzera behartzen gaituenean, etxean eta ingurune pertsonalean ahalik eta denbora gehien mantentzea ahalbidetuko digun zerbait bilatzen dugu.

Etxez Etxeko Laguntza Zerbitzuko langileok langile prestatuak eta kualifikatuak gara lan horretarako, baina, era berean, osasun-krisi honek areagotu baino egin ez dituen zenbait arazo ditugu.

Horregatik, salatzen dugu:

-Edozein langilek bere lanpostuan har ditzakeen lan-osasuneko neurriak ez dira hemen ematen; izan ere, gure lan-jarduera etxebizitza partikular batean egiten da, eta bertan ezin da esku hartu, ezta gaur egun bizi dugun egoeran ere. Adibidez, erabiltzaileek eta haien senideak ezin dira maskara erabiltzera behartu etxez etxeko arretan.

– Patologia pertsonalek, ingurune pertsonalek, bizikideek edo etxebizitzaren beraren ezaugarriek eragindako arrisku biologikoak ez ziren (eta ez dira) kontuan hartzen, ezta langileei jakinarazten ere. Izan ere, kosta egin zaigu norbera babesteko ekipamenduak jasotzea gure lana egin ahal izateko. Gaur egun ere urriak eta eskasak izaten jarraitzen dute, eta protokoloak zehaztugabeak.

-2015etik iraungitako hitzarmena dugu. Beraz, gure soldatak 5 urte daramatza izoztuta. Udalek prezio altuagoan lizitatzen dituzte zerbitzuak, baina horrek ez du langileentzako hobekuntza prebentibo edo ekonomikorik eragiten, enpresa-onura baino ez da.

– Erakunde publikoek zerbitzu soziosanitarioetan COVIDari eusteko neurri berriak ematen dituzten bakoitzean, etxez etxeko laguntza-zerbitzua eta, beraz, langileak ahaztu egiten dituzte, eta lege-hutsune batean uzten gaituzte.

– Konfinamenduan zehar, kanpoko enpresa eta elkarteetara jo da beharra zutenei etxez etxeko arreta emateko, eta etxez etxeko laguntza-zerbitzuan kontratatuta geundenei zerbitzuak murriztu zaizkie.

– Lanaldi partzialak errealitate bat ziren sektoreko langile askorentzat, eta hala izaten jarraitzen dute. Horrela, gutako askok ezin izango dugu erretiro ekonomiko duina lortu, besteak beste, gure lan-jardueraren amaieran.

– Horrek guztiak argi uzten du, beste behin ere, emakume izateak esan nahi duela: lanaldi partziala, lan prekarioa, ezkutukoa, neurrien aplikazio eskasa eta abar luze bat…

Gaur hemen gaude Bilboko Udalak hurrengo urteetarako Etxeko Laguntza Zerbitzua lehiaketara atera berri duelako. Une honetan ordaintzen ari garena baino askoz prezio handiagoan ateratzen da, baina emakumezko langileok ez daukagu inolako bermerik alde horrek gure lan-baldintzak hobetuko dituenik.

Horregatik, honako hau adierazten dugu:

– Gure lanorduak bermatzea nahi dugu

– Bizi ditugun garaiekin bat datozen lan segurtasun eta osasun-neurriak nahi ditugu

 – Erabiltzaileen arretan ditugun gaitasunak eta zereginak kontuan hartzea nahi dugu, mendekotasuna duten pertsonak etxean eta ingurunean mantentzeko.

– Soldata igoera nahi dugu, urtez urte galtzen ari garen erosteko ahalmenari eutsi ahal izateko.

Azken batean, ekintzak nahi ditugu, ez hitz politak. Esan behar dizuegu emakumeen kolektibo bat garela, eta konfinamendu osoan lanean jarraitu dugula, garen funtsezko zerbitzu gisa.

Gainerako osasun-langileek bezala, babes fisikoko neurri batzuen alde borroka egin dugu, urriak edo ez egokiak izan baitira, baina ez diegu inoiz arretarik kendu pertsona zaurgarriei eta etxez etxeko laguntza-zerbitzua jasotzen dutenei. Gizartean egiten dugun lanagatik ezagunak eta aitortuak izan nahi dugula esaten dizuegu.

Horregatik eskatzen diegu erakundeetako ordezkari politikoei entzuteko eta gure gizarte-lana kontuan hartzeko.

Deja tu comentario

Suscríbete a nuestro Boletín