Por Ecuador-Etxea
Bilbao, 26 junio 2026 – Cientos de personas se concentraron el pasado jueves 25 de junio en la Plaza Circular de Bilbao para denunciar la devastación que sufre Palestina y exigir una respuesta firme de la comunidad internacional frente a la ofensiva israelí en Gaza, Cisjordania y Líbano. La movilización, convocada por el Comité Cívico pro Palestina -integrado por CEAR, Zehar-Errefuxiatuekin, Gernika-Palestina, Ongi Etorri Errefuxiatuak, Begirune, CVX Arrupe Elkartea, Gerrarik Ez, Lagun Artean y Pertsonalde- combinó intervenciones, la lectura de un manifiesto y la actuación musical del grupo palestino Sol Band.
Durante el acto, los convocantes denunciaron que «la propaganda no puede sustituir a la realidad» y alertaron de que la Franja de Gaza atraviesa uno de los momentos más críticos desde el inicio de la ofensiva israelí. Según expusieron, más de dos millones de personas sobreviven en condiciones extremas, mientras el ejército israelí controla ya más del 60% del territorio y el acceso de ayuda humanitaria continúa severamente restringido, con apenas un centenar de camiones diarios frente a los 600 contemplados en los acuerdos internacionales.
El manifiesto sostuvo que la crisis humanitaria no puede entenderse como una catástrofe aislada, sino como la consecuencia de décadas de ocupación, colonización y vulneraciones sistemáticas del derecho internacional. Los organizadores denunciaron la expansión de los asentamientos y el incremento de la violencia en Cisjordania, donde afirmaron que miles de personas han sido desplazadas desde comienzos de 2025 y donde continúan los ataques de colonos contra la población palestina. Asimismo, alertaron del deterioro de la situación en Líbano, donde los bombardeos y los ataques contra infraestructuras sanitarias han agravado el riesgo de desplazamiento masivo y el colapso del sistema de salud.
«La ayuda humanitaria salva vidas, pero no sustituye a la justicia», insistieron los portavoces del Comité Cívico pro Palestina, que reclamaron a los gobiernos europeos y a las instituciones internacionales el fin inmediato de los ataques contra la población civil, la apertura de corredores humanitarios seguros y la suspensión de cualquier cooperación política, económica, militar o comercial que contribuya a sostener la ocupación israelí, en cumplimiento de las obligaciones derivadas del derecho internacional.
La concentración reunió a representantes de organizaciones sociales, humanitarias y de defensa de los derechos humanos, además de numerosos vecinos y vecinas de Bilbao, que portaron banderas palestinas y pancartas con mensajes como «Ayuda humanitaria ya» y «Palestinaren genozidioa ez isildu». El acto concluyó con un llamamiento a mantener la movilización ciudadana para impedir que la situación en Palestina «caiga en el olvido» y para exigir responsabilidades políticas ante lo que los convocantes calificaron como una vulneración continuada del derecho internacional humanitario.
La convocatoria se enmarca en una nueva oleada de movilizaciones impulsadas en Euskadi para denunciar la ofensiva israelí sobre Palestina y reclamar una actuación efectiva de la comunidad internacional frente al deterioro de la situación en Gaza, Cisjordania y Líbano.
Ez dezagun utzi propagandak errealitatea ordezkatzen
Israelek Palestinan gauzatutako genozidioak eta Libanoren aurkako erasoak ordena juridiko globalaren printzipioei egiten diete aurre. Gazako Franjan, bi milioi pertsona baino gehiagok bizitzeko ezinezkoak diren muturreko baldintzak pairatzen dituzte. “Su-etena” iragarri den arren, operazio militarrak ez dira gelditu; indarrean sartu zenetik 900 hildako baino gehiago pilatu dira, eta 2023ko urriaren 7tik hona eraildako palestinarren kopurua 72.000tik gorakoa da. Gaur egun, Israelgo armadak Franjako lurraldearen %62 baino gehiago okupatzen du, eta espazio humanitarioa gutxienekora murriztu du2. Hornidura falta kritikoa da: bake-akordioetan egunero 600 laguntza humanitarioko kamioi sartzea aurreikusten bazen ere, kasurik onenean apenas sartzen dira 100. Blokeo sistematiko horrek gosete orokortua eragiten du; egoera are larriagoa da elektrizitaterik eta edateko urik gabeko kanpalekuetan, tenperatura itogarrien eraginez, eta higiene-produktuen nahiz funtsezko sendagaien faltak gaixotasunak azkar zabaltzea errazten du. Herri baten existentzia erabat ezabatzea da hau.
Egoeraren larritasuna indarrez hedatzen ari da Zisjordaniara ere; han anexio- eta lekualdatze behartuko kanpaina bat gauzatzen ari da, kanporatzeen eta laboreen suntsiketaren eredu sistematiko baten bidez. 2025eko urtarriletik, Palestinako 33.000 errefuxiatu baino gehiago lekualdatu dituzte, eta 1967tik inguru horretan izandako lekualdatze-krisirik handiena sendotu da. Lurraldearen zatiketa hori atzeraezina bihurtzeko arriskuan dago, E1 plana berriro aktibatu ondoren; plan horren helburua legez kanpoko asentamenduak lotzea eta Ekialdeko Jerusalem behin betiko isolatzea da.
Kolonoek erabiltzen duten indarkeria —2026an erregistratutako 580 eraso baino gehiagotan islatua— zigorgabetasunez gauzatzen da indar armatuen alboan; horri gehitu behar zaio 2023ko urritik gutxienez 1.100 palestinar hil dituztela Zisjordanian, horien artean 240 haur3. Egoera horri gehitu behar zaio 9.000 palestinar baino gehiago daudela Israelgo espetxeetan, abusu sistematikoen pean4; eta antzeko logika militar bat Libanon ere hedatzen ari dela, non ia milioi bat pertsonak lekualdatze behartuaren arriskuari aurre egiten dion, osasun-sistema erori den bitartean instalazio medikoen aurkako berrogeita hamar bat erasoren ondorioz5.
Suntsiketa honen aurrean, Palestinako errealitatea larrialdi humanitario soil batera murrizteak esan nahi du hamarkadetako okupazioa, kolonizazioa, diskriminazio estrukturala eta gizateriaren aurkako krimenen nahiz genozidio-ekintzen salaketa larriak alde batera uztea. Laguntza humanitarioa ezinbestekoa da bizitzak salbatzeko, baina ezin du justizia ordezkatu, ezta nazioarteko pasibotasunerako aitzakia bihurtu ere.
Nazioarteko zuzenbidea esparru juridiko loteslea da, eta estatu guztiak behartzen ditu jardutera, babesa modu selektiboan aplikatu gabe. Beraz, ekintzarik eza eta isiltasuna ez dira jarrera neutralak; sufrimenduaren jarraipena ahalbidetzen dute. Premiazkoa da gobernuek eta nazioarteko erakundeek beren betebehar zehatzak betetzea: erasoen amaiera exijitzea, laguntza humanitario segurua bermatzea eta okupazio ilegala nahiz oinarrizko giza eskubideen urraketa zuzenean edo zeharka sostengatzen duen lankidetza politiko, ekonomiko, militar edo komertzial oro etetea.
Leave A Comment