Por David BM
Esta mañana, las escaleras de Isozaki se han convertido en un altavoz colectivo contra la guerra, el negocio armamentístico y la OTAN. Convocadas por Gerrarik Ez, La Carta Social de Euskal Herria (EHESK), Ongi Etorri Errefuxiatuak y Gaurgeroa (pensionistas), decenas de personas se han concentrado en pleno centro de Bilbao para denunciar el intento de la OTAN, liderado por Donald Trump, de imponer a Europa una nueva carrera armamentística.
No quieren más armas. Quieren más educación, sanidad y justicia social. Así de claro lo han dejado durante la lectura del manifiesto, en la que se ha expresado un rotundo rechazo a la propuesta que la cumbre de la OTAN, que se celebrará en los próximos días en La Haya, tratará de consolidar: un gasto militar del 5 % del PIB en todos los países europeos. Traducido a cifras, eso supondría unos 900.000 millones de euros al año.
“Gasto militar para gasto social”, rezaba el lema principal de la acción, que ha sido acompañada por una convocatoria para esta tarde en Donostia, Iruñea y Gasteiz, donde tendrán lugar nuevas concentraciones con el mismo mensaje.
Lejos de hablar de defensa o seguridad, los convocantes han denunciado que este nuevo gasto no es más que una imposición directa de Donald Trump, para hacer caja con la venta de armamento estadounidense. Una operación político-comercial que nada tiene que ver con la seguridad de los pueblos de Europa y mucho con la agenda económica del lobby militar-industrial.
“El rearme no va a crear empleo, ni paz, ni estabilidad”, insistieron, señalando que invertir en armas destruye más puestos de trabajo de los que genera, frente al efecto multiplicador que tienen sectores como la sanidad o la educación.
Pero la crítica ha ido más allá. Han condenado también el papel cómplice de gobiernos como el español, el vasco y el navarro, y de organizaciones empresariales como Zedarriak, que, según denunciaron, “ven en esta escalada militarista una oportunidad de negocio para llenar los bolsillos fabricando armas que acabarán matando a personas inocentes, niños y niñas incluidas.”
“Europa juega a la moral según conviene”, recordaron, denunciando también la colaboración militar y comercial con Israel, pese a estar cometiendo un genocidio en Gaza. Se preguntaron con crudeza: “¿Dónde están las sanciones a Israel?”, subrayando la doble moral de la UE, que habla de derechos humanos solo cuando le interesa.
La política migratoria europea también fue señalada como otro pilar del retroceso reaccionario que acompaña este rearme. Según el manifiesto, “las propuestas de la extrema derecha están siendo ejecutadas por gobiernos que se dicen moderados.”
La jornada terminó con un llamamiento claro: detener la escalada militarista antes de que sea demasiado tarde. Los colectivos exigieron a todas las instituciones públicas –Gobierno español, Gobierno Vasco, Gobierno Navarro, diputaciones y ayuntamientos– que rompan el silencio, condenen la OTAN y se pronuncien abiertamente contra este gasto militar obsceno.
“No queremos armas, queremos derechos. No queremos guerras, queremos vida. No queremos OTAN, queremos paz.”
El mensaje ha quedado lanzado. La pelota, en los despachos.






Euskal Herriko hainbat erakunde sozial eta sindikal bildu gara gure erabateko gaitzespena adierazteko NATOk Europako gizarteari ezarri nahi dion armagintza lasterketari.
Europako Batzordeak armamentua erosteko 800.000 milioi euro erabiliko dituela iragarri izana armen eskaladaren icebergaren punta baino ez da. Hagak nahi du Europak gastu militarra BPGaren % 5era igotzea 2032rako. Horren arabera, aliantzako kide europarrek 900.000 milioi euro gastatuko lituzkete urtero.
Gastu militarren zenbateko hori Ameriketako Estatu Batuenarekin soilik alderatu ahal izango litzateke, eta eragin sozial izugarria izango luke Europako herrialdeetan, murrizketa handiak egin beharko bailituzkete hezkuntzan, osasunean, erretiroan, klima-aldaketaren aurkako borrokan, etab. Laburbilduz: eragozten ez badugu, armamentuaren lasterketak Europako langileen bizi-baldintzak degradatuko ditu urte gutxiren buruan.
Berrarmatze horren atzean ez dago “autonomia estrategikorako” edo “europar subiranotasunerako” inolako proiekturik; Donald Trumpen inposaketa baten aurrean gaude, Europari ekipo militarra salduz negozioa egitea duena xede. Eta interes partekatu bat, mendebaldeko gobernuena, baliabide natural, merkatu eta eskulan merkeak, gero eta urriagoak, eskuratzeko aukera emango dien munduko hegemoniari eusteko.
Halaber, ez da egia berrarmatzeak suntsitzen duena baino enplegu gehiago sortuko duela. Lehenik eta behin, armamentuaren zatirik handiena AEBri erosiko zaiolako. Eta bigarrenik, gastu militarrak enplegu gutxiago sortzen duelako hezkuntzako edo osasuneko gastuak baino, azken horiek eskulan intentsiboko sektoreak baitira. Arma lasterketa honek industria militarraren lobbyari eta hura kontrolatzen duten finantza-sektoreei baino ez die mesede egiten, irabazi marjina eskandalagarriak lortuko baitituzte.
Euskal Herriko herritarrok, 1986ko erreferendumean NATO gaitzetsi genuen bezala, edozein gerra-goraldi arbuiatzen dugu. Badakigu edozein gerraren lehen biktimak pertsona ahulenak diren langile klasea dela. Ez dugu nahi Euskal Herriko industria beste herrien hildakoaren eta sufrimenduaren gainean zipitzik egitea.
Gerran sartzeko prestatu nahi gaituzten NATOko, Europako Batzordeko eta hainbat agintariren etengabeko adierazpenak arbuiatzen ditugu. Gastu militarra eta diskurtso belizista handitzeak ez du gerra eragotziko, guztiz kontrakoa baizik.
Berrarmatze hau ingurune erreakzionario batean ari da gertatzen, non Europako gobernuek Israelekin kolaboratzen jarraitzen duten, hura Gazan genozidio bat egiten ari delarik eta hango biztanleak erasotzen dituelarik, baita Libano eta Iran ere. Europak moral bikoitza du: giza eskubideak eta nazioarteko zuzenbidea defendatzen dituela dio, baina horiek ahaztu egiten ditu komeni zaionean. Hori ikusteko, nahikoa da galdera hau egitea: non daude Israeli jarritako zigorrak? Beste adibide atzerakoi bat migrazio politika da, non eskuin muturraren proposamenak ari diren inplementatzen teorian zentro-eskuinekoak omen diren gobernuak.
Era berean, irmoki gaitzetsi nahi dugu euskal patronalaren sektoreek ‒Zedarriak foroak eta Eusko Jaurlaritzak berak, hain zuzen ere‒ zer-nolako gogo biziz jaso duten gastu militarraren igoeraren albistea.
Haien gogoeta mugatzen da kalkulatzera zenbateko onura lortuko duten pertsona errugabeak ‒haurrak barne‒ hiltzeko erabiliko diren armak fabrikatuz. Jarrera hori immorala da; ez dago bestela kalifikatzerik.
Azkenik, esan nahi dugu posible dela eskalada militarista eta atzerakoi hau geldiaraztea. Horretarako, bidea eta bultzada eman behar zaizkio gizartean gero eta handiagoa den nahigabeari, eta exijitu behar zaie Espainiako Gobernuari, EAEkoari, Nafarroakoari, Foru Aldundiei eta Udalei eman dezatela militarismoaren gorakadaren eta NATOren aurkako iritzia.
Ez dugu arma lasterketarik nahi, ezta gizakiak hil eta planeta suntsitzen duten gerrarik ere. Gastu militarrerako erabiltzen dena gastu sozialerako izatea nahi dugu. NATOtik ateratzea eta Palestinako genozidioa gelditzea ere eskatzen dugu.