Por David BM
Esta tarde, desde la oficina de extranjería en la Plaza Pío Baroja hasta el Teatro Arriaga, el centro de Bilbao se llenó de pasos, máscaras blancas, rabia y duelo. Convocadas por Devenir, Colibres, Asociación Elín, Ongi Etorri Errefuxiatuak, AESCO y ZEHAR-Errefuxiatuekin, más de un centenar de personas han marchado para recordar a las 37 personas negras asesinadas en la valla de Melilla el 24 de junio de 2022, y denunciar la impunidad que, tres años después, sigue siendo norma.
No fue un accidente. Fue una masacre. Las imágenes dieron la vuelta al mundo: cuerpos apilados, heridos sin atender, vidas tratadas como mercancía sobrante. Y desde entonces, ni un solo responsable político ha dimitido, nadie ha sido juzgado, ninguna reparación ha llegado. Solo silencio institucional, olvido mediático y complicidad internacional.
El manifiesto leído al final de la movilización fue claro y sin rodeos:
“Lo sucedido no fue un hecho aislado, sino el resultado de una política de muerte sostenida por el Estado español, Marruecos y la Unión Europea.” Esa “política de muerte” tiene nombre: fronteras externalizadas, devoluciones en caliente, leyes de extranjería racistas y medios de comunicación que siguen deshumanizando a las personas migrantes.
“¿Quién decide quién vive y quién muere?”, se preguntaban las voces frente al Arriaga. Porque si algo quedó claro hoy en Bilbao es que la memoria no es solo recuerdo, es denuncia. El racismo institucional sigue cobrándose vidas en este mismo instante.
Este 24 de junio no solo se habló de Melilla. También se gritó por Abderrahim, asesinado la semana pasada en Madrid por un agente fuera de servicio. Por Mamouth Bakhoum, que murió ahogado huyendo de una redada policial. Por Abdoulaye Bah, abatido a tiros en el aeropuerto de Gran Canaria. Tres nombres recientes de una lista infinita de víctimas del racismo institucional en el Estado español.
“Las vidas negras importan. Las vidas migrantes importan. Todas las vidas importan” se escuchó en cada esquina del recorrido. Pero lo que más retumbó fue esa frase que nadie quiere escuchar y que, sin embargo, es necesaria: “Migrar es un derecho. No más muertes en las fronteras.”
La movilización de hoy ha sido un acto de duelo colectivo, pero también de resistencia. Porque, como decía el manifiesto, seguirán alzando la voz tantos años como haga falta hasta que haya verdad, justicia, reparación y garantías de no repetición.
En un país donde la desmemoria es política de Estado, hoy en Bilbao se hizo memoria con los pies, con el pecho abierto y con la rabia intacta.










Ekainak 24: hiru urte Melilla-Nador sarraskitik
Gaur, Ekainak 24, hiru urte bete dira Melillako mugan sarraskia gertatu zenetik.
Gutxienez 37 pertsona beltz hil zituzten Nadorretik Melillara igarotzen saiatzean.
Hildakoen eta zaurituen irudiek mundu osoa zeharkatu zuten, gorputzak pilatuta, harretatik jaso gabe, lurrean utzita …ikusi ahal izan genituen.
Oraindik ez da egia argitu, ez da inor epaitu, ezta justiziarik ere egin. Instituzioen erantzun bakarra isiltasuna eta gertatutako ahaztea izan da.
Ez zen gertaera isolatu bat izan, baizik eta Espainiako Estatua, Maroko eta Europar Batasunak babestutako heriotza-politiken ondorio zuzena baizik.
Migrazioa kriminalizatzen duen politika sistematiko baten gaude:
Fronterak militarizatzen dituen indarkeri instituzionala eta beroan egin diren itzulketak normalizatzen dietuen sistema.
Nor bizi eta nor hil erabakitzen duen sistema arrazista eta kolonial baten aurrean gaude.
Hiru urte igaro dira eta oraindik salatzen jarraitzen dugu:
– Hesi altuagoak eta hilgarriagoak eraikitzea.
– Beroan egiten diren itzulketak eta segurtasun-indarren zigorgabetasuna.
– Atzerritarren Legea, arrazismo instituzionala norma egiten duena.
– Migratzeko bide seguru eta legalak ez bermatzea.
– Migratzaileak deshumanizatzen dituen diskurtso mediatiko eta politikoa.
– Hego Globaleko herrialdeen espoliazioa eta Iparraldeko pribilegioak mantentzen dituen sistema estraktibista, indarkeria, pobretzea eta desplazamendu behartuak eragiten dituena.
Aurten ere kalean gaude ozen oihukatzeko:
Bizitza guztiek axola dute. Bizitza migratzaileek axola dute. Bizitza beltzek axola dute.
Gaur, Ekainak 24, honako salaketak ere egin nahi ditugu:
– Arrazismo poliziala eta indarraren gehiegizko erabilera pertsona arrazializatuen gorputzetan.
– gorputz ez-zurien aurkako praktika bortitzen normalizazioa.
– Estereotipo arrazistak eta indarkeria instituzionala justifikatzen eta ligitimatzen duen narratiba mediatikoak.
Gaur ere justizia eskatzen dugu:
– Abderrahim-entzat, joan den astean Madrilen, zerbitzuz kanpo zegoen udaltzain batek hil zuen gaztearentzat.
– Mamouth Bakhoum-entzat, polizia-sarekada batetik ihesi itota hil zen gizonarentzat.
– Eta Abdoulaye Bah-entzat, Kanaria Handiko aireportuan poliziak tiroz hil zuen mutilarentzat.
Hiru biktima hauek, Espainia Estatuak erabiltzen dituen politika arrazistaren ondorioz hil diren zerrenda luze baten parte dira.
Ez gara isilduko. Ez gara nekatuko.
Borrokan jarraituko dugu, behar adina urtez, bizitza guztiek duintasunez eta errespetuz bizi ahal izateko.
Mugetan hildakoen alde ahotsa altxatzen jarraituko dugu.
Justizia, egia, erreparazioa eta berriro ez gertatzeko bermeak eskatzen eta eskatuko ditugu.
Migratzea eskubidea baita. Heriotza gehiagorik ez mugetan!!