Por David BM
Ayer por la tarde, decenas de vecinas del barrio bilbaíno de San Francisco marcharon desde la Plaza Corazón de María para denunciar un nuevo desahucio. Esta vez, el rostro de la tragedia tiene nombre propio: Tamara, una mujer embarazada de cinco meses, madre de cinco hijos, tres de ellas menores. La Diputación Foral de Bizkaia ejecutó el desalojo sin ofrecer ninguna alternativa habitacional.
Por la mañana, frente a la puerta de su vivienda, una escena ya demasiado familiar en Bilbao: policía, bomberos, miembros de la Ertzaintza, vecinas resistiendo y dos personas encadenadas a un balcón intentando frenar lo inevitable. Pese a la presión del sindicato de vivienda AZET y el clamor vecinal, la familia fue desalojada.
“Esta es la violencia cotidiana que se vive en nuestras calles”, denunciaron desde AZET en el comunicado leído al término de la manifestación. Una violencia que en San Francisco se multiplica: es el barrio con más desahucios de Bilbao, el que más ha sufrido la subida del precio de la vivienda, el más saturado por pisos turísticos, y también el más vigilado por cámaras y policía.
Según explicaron, este desahucio no es un caso aislado. Es parte de una ofensiva urbana para expulsar a las clases trabajadoras del centro de Bilbao. Una estrategia donde fondos buitre, bancos, empresas turísticas y promotoras inmobiliarias “compran, desahucian, revenden y transforman la ciudad en un parque temático de la rentabilidad”.
“San Francisco se ha convertido en una gran oportunidad para la inversión. Pero para las de abajo, es una guerra por la supervivencia”, denunció una portavoz de AZET.
El caso de Tamara, sin embargo, ahonda la herida. Porque quien ha promovido y ejecutado el desahucio ha sido una institución pública: la Diputación Foral de Bizkaia. Porque Tamara cumplía con todos los requisitos para una vivienda pública. Porque, a pesar de ello, se le ha negado cualquier alternativa, incluso un recurso de emergencia. “Ni hotel, ni albergue, ni solución. Nada”, denuncian.
“Estamos enfadadas. Estamos enfadadas porque otra compañera hoy ha perdido su casa. Porque nos están expulsando de nuestros barrios. Porque la miseria se institucionaliza. Pero no nos vamos a rendir”, clamaron desde el micrófono en una plaza llena de rabia y dignidad.
El comunicado concluía con una llamada a organizarse: “¡Frente a su violencia, autodefensa! No daremos un paso atrás. No queremos migajas. Queremos todo. Y nos lo vamos a tomar.”
(7/7/2025) Gaur goizean, etxekaleratze bat gauzatu dute auzoan. Beste etxegabetze bat gehiago. Kale gorrian utzi dituzte / Tamara, haurdun dagoen emakumea, eta bere bi seme-alabak. Honako honetan, Bizkaiko Foru Aldundia izan da / etxekaleratzea burutu duena, inolako alternatibarik eskaini barik, gainera. Familia bat gehiago / bere etxetik kanporatua, eta 2025a hasi denetik / ehunka izan dira / egoera berean ikusi diren familiak Bilbon. Familia bat gehiago / bizi guztian / bizitokitzat izan duen auzotik kanporatua, bere harremanetik, bere istoriotik / zein komunitatetik / aldendua. Bi haur gehiago / jaio eta hazi diren tokitik erauziak, beren lagun, sare / zein eskolatik / aldenduak.
Indarkeria hori / eguneroko ogia da gure kaleetan, eta bereziki lazgarria da San Frantziskon: Bilbon etxekaleratze gehien dituen auzoan; pisu turistiko gehien dituen auzoetako batean; hiri mailan / etxebizitzaren prezioaren igoera handiena / bizi izan duen auzoan; militarizatuena den auzoan; poliziaren eta bideo-bigilantziarako kameren presentzia gehien duen auzoan. Territorioaren kontrola bereganatzeko / kapitalaren ofentsiba baten lekuko / ari gara izaten San Frantziskon. Eta pobreen kontrako gerran / eta langile klaseko auzokideon bizirauteko borroka / bilakatzen da ofentsiba hori.
Urtero-urtero, ehunka pertsona etxekaleratuak diren bitartean, poliziak desalojo ilegalak burutzen dituen bitartean, alokairuen prezioen igoeragatik / geroz eta auzokide gehiago / auzotik doazen bitartean, San Frantzisko “inbertsioentzako aukera paregabea” bilakatu da / kapitalista eta espekulatzaile nazkagarrientzat: Blackstone edo Global Pantelaria bezalako banku eta funts putreak, turismoaren industria, inmobiliariak eta multinazionalak, etxejabe handiak… Hauek guztiak, etenik gabe, ari dira auzoan jabetzak erosten, eta ondorioz / areagotu egiten dituzte / gentrifikazio eta turistifikazio prozesuak, San Frantziskoko langile klaseko bizilagunen desplazamendua eraginez, indarrez.
Tamararen kasuan, gainera, pobreen arteko gerraren / parte aktiboa den beste agente batekin ere / egiten dugu topo: instituzio publikoekin, alegia. Instituzioak, aspalditik azpimarratzen ari garen moduan, etxebizitza arazoaren parte dira. Izan ere, alfonbra gorria jartzen diete espekulatzaile horiei guztiei / eta oinarrizkoak dira / territorioaren gaineko kontrolagatik kapitalaren ofentsiban (beren udal-ordenantzekin, beren poliziarekin, espekulatzaileekin egiten dituzten beren akordio / eta trapitxeoekin…). Hori gutxi balitz bezala, eta Tamararen kasuan, instituzioak eurak dira / etxekaleratzea agindu, aurrera eraman eta gauzatu dutenak. Baina nola diren gauzak: nahiz eta eurak izan / etxe-kaleratzearen erantzule zuzenak / eta etxekaleratzea burutu dutenak, beste behin ere, Tamarari / ukatu egin diote alternatiba bat.
Haserre gaude! Haserre gaude / beste kide batek, gaur, bere etxea galdu duelako. Haserre gaude / gure etxeetatik eta auzoetatik konporatzen gaituztelako. Haserre gaude / egunero jasan behar dugun biolentziagatik: etxe-kaleratzeengatik, miserian bizi behar izateagatik, kapitalak /gure gain/ inposatzen duen biolentziagatik. Haserre gaude… Baina ez dugu amorerik emango. Amorru hau gure antolakuntzaren erregai bilakatuko dugu. Ez gara geldituko / eta Tamara eta bere familiarentzako alternatiba duin / eta egonkor bat / exijitzen jarraituko dugu. Ez dugu atzerapauso bakarra bez emango, eta segiko dugu kolektiboki antolatzen, baita horrelako erasoak pairatzen dituzten kide guztiak defendatzen, putre karroñero gutxi batzuen diru-goseagatik / beren bizitzak mehatxupean ikusten dituztenean. Etxegabetze guztiak geldiarazi arte, aurrean izango gaituzte.
Beraien biolentziaren aurrean, auzodefentsa! Kapitalaren eguneroko miseriaren aurrean, gu lasai mantentzeko asmoz / ematen dizkiguten ogi-papurren aurrean, den-dena nahi dugu! Eta den-dena hartuko dugu!
ETXEGABETZEAK GELDITU! ASKI DA! FAMILIA BAT GEHIAGO EZ AUZOTIK KANPO!
