Por David BM
Ayer, una familia con dos niñas de 2 y 3 años quedó en la calle tras un desahucio que se vivió como un golpe emocional al corazón del barrio de Zurbaranbarri. Aurora, Ángel y sus pequeñas habían ocupado un piso desocupado por necesidad, agotados los recursos tras meses sin acceso a vivienda digna. Ayer llegó el momento definitivo: sin la presencia de una comitiva judicial, la Policía Municipal y la Ertzaintza llevaron a cabo el desalojo.
Lo ocurrido superó lo físico. Hubo amenazas y hostigamiento policial contra vecinas y activistas, retratando una violencia institucional flagrante. Pero también se registró la violencia silenciosa: la expulsión de niñas de 2 y 3 años de su hogar, la legalidad que presume proteger derechos mientras permite el sufrimiento más crudo de quienes no tienen voz. Ayer, la justicia judicial prefirió priorizar el beneficio de una propiedad vacía desde hace años que el bienestar de una familia vulnerable.
Tras horas de movilización: asambleas, acompañamiento, pancartas y ruedas de prensa, la solidaridad de base se hizo sentir. Pero la respuesta institucional fue unánime: ningún informe de vulnerabilidad se ofreció, ni alternativa habitacional digna.
Movimientos sociales y sindicatos denunciaron que lo ocurrido consiste en “violencia institucional y policial contra la clase trabajadora”. Y apuntaron directamente a los responsables:
- Servicios Sociales, acusados de ser meros “gestores de miseria” y de rechazar el informe que hubiera paralizado el desahucio.
- Los juzgados, que penalizan la pobreza en lugar de reconocer la necesidad.
- La Policía, que ayer actuó sin respaldo judicial alguno.
Frente a la doble agresión—del sistema y del desplome de derechos—se alzó un compromiso colectivo: no rendirse. Se mantendrá la presión para que Aurora, Ángel y sus hijas reciban una alternativa digna y estable. Porque, aseguran, “nosotras somos la mayoría, frente a unos pocos especuladores”.
No es un caso aislado. Los desahucios crecen día a día en Euskal Herria, invisibles detrás de la normalidad aceptada. Y frente a esa realidad, los movimientos por el derecho a la vivienda subrayan: solo la solidaridad, la organización y la autodefensa popular pueden detener este éxodo forzoso.
¡PAREMOS LOS DESAHUCIOS! ¡BASTA YA!
(5/6/2025) Mila esker guztioi. Eskerrik asko gaur goizean zuen gorputza jarri duzuenoi, atarian eutsi duzuenoi, eta Aurora eta Angelen etxea hortzez eta haginez defendatu duzuen guztioi.
Gaur goizean beste etxegabetze bat burutu dute auzoan. Aurora eta Angel, 2 eta 3 urteko bi alabekin, kalera bota dituzte. Eta hau da emaitza: etxerik gabeko familia bat gehiago auzoan, eta hutsik geratuko den beste etxebizitza bat. Titularrak, jakina, hotzikarak eragiten ditu, baina norbaitek imajina dezake etxegabetze baten atzean dagoen indarkeria guztia?
Familiaren zaurgarritasun-egoerari eta sindikatuak eragindako presiori muzin eginda, instituzioek asteak daramatzate prozesua geldiarazteari eta familiarentzako alternatiba bat eskaintzeari uko egiten. Azken astean ez dira gutxi izan jo ditugun ateak: Gizarte Zerbitzuetara jo dugu, Udal Etxebizitzen eta Gizarte Ekintza Sailaren arduradunekin bildu gara; eskatutako dokumentazio guztia entregatu dugu, eta onartutako errekurtso judizial bat aurkeztu. Baina ezezkoa erabatekoa izan da: etxegabetzea exekutatu egin behar zen.
Eta horrela iritsi gara gaur goizera arte. Komitiba judiziala agertu ez den arren, etxegabetze batean edozein polizia-jarduera gauzatu ahal izateko ezinbesteko baldintza, Poliziak etxegabetzerekin aurrera egitea erabaki du.
Ikusten duzuenez, etxegabetze batean kabitzen den indarkeria amaigabea da, eta Auroraren kasuan, haren adierazpen ezberdinak ikusi ahal izan ditugu. Alde batetik, argazkietan agertzen dena, poliziaren indarkeria eta mehatxuak auzokide solidarioen eta sindikatuko kideen kontra. Baina, bestalde, indarkeriarik sotilenaren lekuko ere izan gara, argazkietan harrapatu ezin den hori. Zure etxetik botatzeak dakarren indarkeria, gutxi batzuen etekinak edozerren gainetik babestuko dituen sistema judizial batek eragindakoa, eta deserrotzearen indarkeria. Zure alabei kalera zoazela azaldu behar izateak dakarren indarkeria. Eta arduradun politikoei etxegabetzeak saihesteko legeak egin izanaz harropuzten entzuteak dakarrena. Indarkeria egunero miseriara kondenatzen gaituen Sistema hau delako.
Baina ba al dakizue indarkeriaz gain zer den etxegabetze batean kabitzen dena?
Klase elkartasuna. Eta asko.
Sindikatutik eta auzoko eragile ezberdinetatik hilabeteak daramatzagulako lanean. Izan ere, etxegabetze bakoitzaren atzean asanblada eta akonpainamendu mordoa kabitzen dira. Enkarteladak, propaganda eta mobilizazioak. Prentsaurrekoak eta negoziazioak. Izan ere, jakin badakigu, indarkeria guzti horren beste aldean autodefentsa, ekartasuna eta maitasun handia dagoela eta horregatik gaude gaur hemen.
Gaur gertatu dena onartezina da. Onartezina da bi adingabe dituen familia bat kale
gorrian utzi nahi izatea. Ez gaude prest familia bat kalean geratzea normalizatzeko, jabe batek 10 urte baino gehiago hutsik daraman etxe bat berreskura dezan. Ez dugu normalizatuko beste behin ere negozioa eta gutxi batzuen onura etxebizitzarako eskubidearen eta gure duintasunaren aurretik jartzea.
Gero eta gehiago dira Euskal Herrian ematen ari diren etxegabetzeak. Batzuk etxebizitza sindikatuen eta herri mugimenduaren lanari eta borrokari esker ikusarazten dira; gehienak, zoritxarrez, itzalpean geratzen dira, langile klasearen aurkako indarkeria instituzional eta polizialaren isilpeko adibide gisa.
Horregatik guztiagatik, gaur gertatu denaren erantzule zuzenak seinalatu nahi ditugu:
Gizarte Zerbitzuak, miseriaren kudeatzaile hutsak direnak. Prozesu osoan zehar ez dutelako inolako alternatibarik eskaini, eta, gainera, uko egin diote zaurgarritasun- txostena tramitatzeari, txosten horrek etxegabetzea geldiarazi zezakeen arren.
Epaitegiak, inpartzialtasunez jokatu beharrean zigortu egiten dutelako. Egoera zurgarri bat aitortu beharrean, pobrezia kriminalizatuz.
Eta polizia-indarrei, izan ere, gaur goizean Udaltzaingoak eta Ertzaintzak, Komitiba Judiziala egon ez arren, beren legea urratzea eta legez kanpoko etxegabetzea egitea erabaki dute.
Haserre gaude. Haserre gaude gure kide batek etxea galdu duelako. Haserre gaude, hura defendatzeagatik poliziak mehatxatu eta eraso egin digulako. Haserre gaude behar dena egiten dutelako, baita beren legezkotasuna ez betetzea ere, jabetza pribatua edozerren gainetik defendatzeko.
Baina ez dugu amore emango. Amorru hori gure antolakuntzarako motore bihurtuko dugu. Ez dugu amore emango, eta Aurorarentzat eta bere familiarentzat alternatiba egonkor eta duina eskatzen jarraituko dugu. Ez dugu atzerapauso bat ere emango, eta gure auzokideen etxebizitzak defendatzen jarraituko dugu.
Espekulatzaile gutxi batzuen eta horiek babesten dituzten erakundeen aurrean, gu gara gehiengoa. Haien erasoen aurrean, autodefentsa kolektiborako tresnak antolatu eta eraikiko ditugu. Kondenatu nahi gaituzten miseriaren aurrean, klase elkartasuna piztuko dugu.
ETXEGABETZEAK GELDITU! ASKI DA!
