Por Laura Fontalba
Esta mañana, Sindicatos de Vivienda de Euskal Herria han hecho un llamamiento a organizaciones, asociaciones y personas de todo tipo a unirse a la movilización convocada el 14 de diciembre en Bilbao, para denunciar el negocio de la vivienda y las «falsas mejoras» políticas e institucionales; y exigir que esta empiece a ser «un derecho».
Por medio de una rueda de prensa, han denunciado que, aunque el problema de la vivienda «siempre ha existido en el sistema capitalista», ahora, estamos viendo cómo empeora, sobre todo en zonas de interés turístico, como Donosti o la costa de Iparralde, y en las grandes ciudades. «Fondos buitre, grandes inversores, industria turística, bancos, instituciones públicas y rentistas de todos los tamaños, se benefician cada vez más del mercado de la vivienda», han asegurado. En este contexto, en el que «a un lado se concentran riqueza y propiedades» y al otro lado «empobrecimiento», surgen las «falsas mejoras» que representantes políticos de todos los partidos se han apresurado en promocionar. «No aceptamos que se nos vendan los acuerdos entre políticos y empresarios como favores a la clase trabajadora; y tampoco aceptamos que el debate se reduzca a decidir cuánto pagará un joven por vivir toda su vida en alquiler, o cuántas viviendas sociales de miseria hacen falta para una población cada vez más empobrecida», han explicado.
Las ayudas para rentistas, la colaboración público-privada para volver a activar un ciclo constructor; o la intención de topar los precios son algunas de esas «falsas mejoras» que los sindicatos han denunciado. Todas ellas, consideran, fruto de la creencia de que el problema de la vivienda nace de «la falta de oferta» y no de «un problema de acceso»; porque sí hay viviendas, pero estas responden a intereses especulativos —son más rentables vacías, porque dan mucho más dinero como pisos turísticos o a precios desorbitados—. «Si hay que tomar medidas de urgencia, que se rasque el bolsillo de los especuladores y que no se utilice dinero público para engordar aún más sus carteras», han demandado.
Asimismo, han asegurado que no existe ninguna política de vivienda que «pueda conciliar los intereses de los especuladores con los de nuestra clase», y han advertido que esta problemática seguirá aumentando mientras la vivienda continúe siendo un negocio. «Nada de ayudas a propietarios, bajada generalizada de todos los precios, o nada de construir miles de viviendas nuevas mientras grandes propietarios amasan fortunas con viviendas vacías o pisos turísticos. (…) Son medidas de urgencia que ni solventan el problema de la vivienda para todo el mundo, ni paralizan el proceso de empobrecimiento. (…) Es esencial que nos movilicemos no sólo en favor de medidas de urgencia, sino luchando para que se garantice el acceso a una vivienda digna para todo el mundo», han sentenciado.
Komunikatua:
Langile klase osoa pobretzen ari da eta etxebizitza pobretze horren kausa handienetakoa da: duela hamarkada gutxi batzuk etxea erosteko asmoa izan zezaketenek, orain, alokairuan galtzen dituzte aurrezkiak; alokairu bat ordaindu zezaketenak, orain, Etxebideren edo Nasuvinsaren zerrendetan daude zain; eta beti kalean egon direnek, orain, Estatuaren baliabideen murrizketa bizi dute. Euskal Herrian arazoa areagotu egiten da interes turistikoa duten eremuetan, hala nola Donostian edo Iparraldeko kostaldean eta hirigune handietan. Gainera, etxebizitzaren merkantilizazioak modu bortitzean eragiten die gizarte-sektore jakin batzuei: migratzaileei, emakumeei eta genero-disidentziei.
Etxebizitzaren arazoa beti egon izan da sistema kapitalistan, baina orain areagotzen ari dela ikusten dugu. Hala ere, batzuentzat eguneroko arazoa den hori beste batzuentzat negoziorako aukera da: putre funtsek, inbertsore handiek, bankuek, erakunde publikoek eta hain handia ez den jaberen batek ere, etxebizitzaren merkatutik gero eta etekin handiagoa ateratzen dute. Beraz, alde batean aberastasuna eta jabetzak kontzentratzen dira, eta bestean pobretzea areagotzen da. Etxebizitzaren arazoaren inguruko kezka soziala areagotzen ari den testuinguru honetan, alderdi guztietako politikariak mugitu dira; ez dute beraien neurriak saltzeko denborarik galdu. Baina hobekuntza faltsuak dira horiek, eskuinetik ezkerrera, denek ideia bera partekatzen baitute: etxebizitzaren arazoa konpontzeko, negozioa sustatu behar dela. Edo beste era batera esanda, beraien ustez eskaintza faltaren ondoriozkoa den arazoa konpontzeko, eskaintza hori merkaturatzen dutenei mesede egin behar zaiela: errentistentzako laguntzak, sektore publikoaren eta pribatuaren arteko lankidetza beste eraikuntza-ziklo bat aktibatzeko, prezioei topea jarri baina tendentzia gorakorra mantendu… Horren guztiaren adibide ona da Etxebizitza Legea. Baina, sua ezin da gasolinaz itzali. Arazoa ez da eskaintza falta, etxebizitzarako sarbide-arazoa da bizi duguna. Etxebizitza eskuragarririk ez badago, ez da existitzen ez direlako, baizik eta interes espekulatiboak elikatzen dituztelako: errentagarriagoak direlako hutsik, askoz diru gehiago ematen dutelako pisu turistiko gisa edo prezio neurrigabeetan merkaturatuta. Ez ditugu hobekuntza faltsu horiek onartzen. Ez dugu onartzen politikarien eta enpresarien arteko akordioak langileontzako mesedeak bailira aurkeztea. Eta ez ditugu eztabaida faltsuak onartzen. Ez dugu erabaki nahi zenbat ordaindu behar duen bizitza guztian alokairuan bizi beharko duen gazteak, edo zenbat miseriazko alokairu sozial beharko dituen gero eta pobreagoa den biztanleriak.
Guk argi daukagu: ez dago espekulatzaileen eta gure klasearen interesak bateratu ditzakeen etxebizitza politikarik. Erabaki beharra dago, edo negozioaren alde, edo etxebizitza-eskubidearen alde. Etxebizitza arazo larria bizi dugu, eta hori aldi batez arintzeko urgentziazko neurriak hartu behar badira, neurri
horiek negozioaren kontura har daitezela; adibidez: jabeei diru-laguntzak eman beharrean, prezio guztien jaitsiera orokorra aplikatu dadila, edota albo batera utz dezagun milaka etxe berriren eraikuntza eta zentratu gaitezen jabe handiek hutsik dituzten etxebizitzek eta pisu turistikoek erabilera soziala izan dezaten. Premiazko neurriak hartu behar badira, dirua espekulatzaileen poltsikotik etor dadila, eta ez dadila diru publikorik erabili haien diru-zorroak are gehiago betetzeko.
Baina horiek urgentziazko neurriak dira, ez dutenak jendarte osoaren etxebizitzaarazoa konpontzen, ezta pobretze-prozesua geldiarazten ere. Etxebizitzak merkantzia izaten jarraitzen duen bitartean, ez da eskubidea izango. Horregatik, funtsezkoa da premiazko neurrien alde ez ezik, etxebizitza duin baterako sarbidearen alde borrokatzea, etxebizitza eskubide unibertsal bilakatu dadin. Horretarako, aldaketa estrukturalak beharrezkoak dira gure gizartean, eta etorkizun horren alde masiboki borrokatu duen langile klase antolatua ezinbestekoa da. Gure aldetik, Euskal Herriko etxebizitza sindikatuok bat egin dugu abenduaren 14an Bilbon mobilizazioa deitzeko. Etxebizitzaren negozioaren aurka, politikarien eta instituzioen fartsaren aurka eta doako eta kalitatezko etxebizitzaren alde. Era guztietako erakunde, elkarte eta pertsonei dei egiten diegu deialdi honekin bat egitera.
