Por DavidBM
Bilbao, 1 mayo 2026 – Las cuatro capitales de Hego Euskal Herria han sido escenario este Primero de Mayo de movilizaciones convocadas por la Confederación Nacional del Trabajo (CNT), en una jornada marcada por un discurso combativo contra la precariedad laboral, el militarismo y el actual modelo económico. Miles de personas han salido a la calle bajo el lema “¡Corre, compañera! El viejo mundo queda detrás de nosotras”, en una reivindicación que ha situado la desobediencia y la organización colectiva como ejes centrales.
En Bilbao, la manifestación ha arrancado a las 11:30 desde Gran Vía 54-56 y ha recorrido el centro de la ciudad hasta concluir en la Plaza Arriaga, donde se han celebrado varios mítines. Convocatorias similares se han desarrollado de forma simultánea en Donostia-San Sebastián, Vitoria-Gasteiz e Iruña-Pamplona, en una jornada que ha buscado reforzar la presencia del anarcosindicalismo en el mapa de las luchas laborales.
El manifiesto difundido por la organización insiste en que “hoy no marchamos por nostalgia ni por ritual”, sino como respuesta a un contexto en el que, según denuncian, “el trabajo sigue siendo explotación” y la vida cotidiana está marcada por la precariedad. “No hay reforma suficiente dentro de este sistema”, sostienen, en una crítica directa al modelo socioeconómico actual.
Uno de los ejes del discurso ha sido la reivindicación de la desobediencia como herramienta política. “No hay futuro sin desobediencia”, han proclamado, defendiendo la acción directa, la autoorganización y la construcción de alternativas “sin amos y sin permisos”. Frente a lo que consideran un intento de “imponer la obediencia como virtud”, la CNT ha apelado a la comunidad, la solidaridad y la lucha compartida.
La convocatoria también ha incorporado una crítica explícita al contexto internacional. En un momento marcado por conflictos armados y tensiones geopolíticas, el sindicato ha denunciado que “la guerra es una industria” y que las decisiones que la alimentan se toman “lejos de quienes la sufren”. En este sentido, han defendido una paz basada en la justicia social y el fin de la explotación: “no puede haber paz mientras la riqueza de unos dependa de la miseria de otros”.
Las movilizaciones del Primero de Mayo en Euskal Herria han estado protagonizadas mayoritariamente por sindicatos como ELA, LAB o CCOO, que han centrado sus reivindicaciones en la mejora de salarios y condiciones laborales. En contraste, la CNT ha apostado por un discurso más rupturista, centrado en el cuestionamiento del sistema en su conjunto y en la reivindicación del anarcosindicalismo como alternativa.
Durante los actos finales, las intervenciones han insistido en que “el viejo mundo -el de la jerarquía, la sumisión y el miedo- se resquebraja bajo nuestros pasos”, apelando a intensificar la organización desde abajo a través de huelgas, redes de apoyo mutuo, cooperativas y ocupaciones. “Allí donde haya explotación, habrá resistencia”, han reiterado.
La jornada ha concluido con un llamamiento a extender la lucha más allá del Primero de Mayo: “No esperamos el futuro: lo estamos creando”, han proclamado, cerrando una movilización que ha combinado crítica social, discurso político y reivindicación histórica del movimiento obrero libertario.



Manifestatzen gara oraina sutan delako eta etorkizuna kendu nahi digutelako. Lana esplotazioa delako irten gara kalera, obedientzia bertute gisa inposatzen zaigulako, eta duintasuna ez dagoelako salgai guk aukeratu ez ditugun merkatutan.
Mundu zaharra — hierarkiarena, mendetasunarena eta beldurrarena — gure urratsen azpian pitzatzen ari da. Ez dugu kapritxoz bultzatzen, beharrez baizik. Lanaldi prekario bakoitzak, murriztutako eskubide bakoitzak, gutxi batzuen onuraren mendeko bizitza bakoitzak berresten digu sistema honek ez duela nahikoa erreformarik.
Ez dago etorkizunik desobedientziarik gabe.
Desobeditzen dugunean, agindu bidegabeak betetzeko ez ginela jaio gogoratzen dugu. Bizitza bizirautera mugatzen dela onartzeari uko egiten diogu. Nagusirik gabe antolatzea da desobedientzia, baimenik gabe antolatzea, beldurrik gabe aurre egitea. Desobedientzia ez da kaosa: ordena berri baten hazia da, behetik jaioa, horizontala, solidarioa eta askea.
Isolatuta nahi gaituztenen aurrean, komunitatea aukeratzen dugu. Otzan nahi gaituztenen aurrean, ekintza zuzena aukeratzen dugu. Nekatuta nahi gaituztenen aurrean, borroka partekatua da gure aukera.
Bakea. Lana. Iraultza.
Gaur bakeaz hitz egitea ez da inozokeria: premia bat da. Bizi garen mundua gerra eta etengabeko gatazkez josia dago, non milioika pertsona desplazatzen diren, inoiz eurenak ez diren interesen izenean ustiatuak edo sakrifikatuak. Gerrara daramaten erabakiak, sufritzen dutenengandik urrun hartzen dira, bizitza zifra huts, baliabide edo mugetan laburbiltzen duten bulegoetan.
Gerra saihestezina dela diote, munduaren ordenaren parte dela, bandoa aukeratu eta haren arauak onartu behar ditugula. Baina ezartzen diguten gerra ez da gurea. Ez dugu borrokarik egingo banderengatik, merkatuengatik edo inoiz frontea zapaltzen ez duten elite politiko zein ekonomikoen irabaziengatik.
Defendatzen dugun bakea ez da isiltasunaren bakea, ez hilerrietako bakea, ezta indarrez inposaturiko bakea ere. Behetik eraikitako bakea da, justizia soziala oinarritzat duena, benetako berdintasuna eta menderatze ororen amaiera ekarriko duena. Ezin delako bakerik eman esplotazioa existitzen den bitartean, batzuen aberastasuna besteen miseriaren mende dagoen bitartean, bizitzak boterearen eta diru irabaziaren mende jarraitzen duen bitartean.
Indarkeriarekin negozioa egin eta gerra industria bihurtzen dituen mundua arbuiatzen dugu.
Betikotzeko gatazka ezinbestekoa duten sistemei eusteko gure bizitzak instrumentalizatuak izateari uko egiten diogu.
Gure bakea elkarrekiko babesetik sortzen da, herrien arteko elkartasunetik, liskarrera bultzatzen gaituztenekiko desobedientziatik. Besteren interesengatik hiltzeari eta erailtzeari uko egiten diotenen bakea da. Antolatuz, aurre eginez eta alternatibak sortuz eraikitzen den bakea da.
Gaur, bakearen alde borrokatzea gerra eragiten duten kausen aurka borrokatzea ere bada.
Eta borroka hori — kolektiboa, kontzientea, intsumisoa — iraultza modu bat da.
Gaur, atzoko lez, anarkosindikalismoak ez du baimenik eskatzen: alternatibak eraikitzen ditu. Tokian tokiko sindikatuetan, elkar laguntzarako sareetan; greba, okupazio, kooperatiba eta kaleetan. Esplotazioa dagoen tokian, erresistentzia egongo da.
Obedientzia eskatzen badigute, errebeldiatik erantzungo dugu.
Mundu zahar honi eusten diotenek dardara egin dezatela.
Gure ahotsak entzun daitezela auzo bakoitzean, lan bakoitzean, txoko bakoitzean.
Ez gaudelako etorkizunaren zain: etorkizuna sortzen ari gara.
Gora Maiatzaren Lehena!
Gora langileen borroka!
Anarkia eta elkar laguntzaren alde!
Leave A Comment