Por DavidBM
Bilbao, 13 mayo 2026 – La Plaza de la Convivencia de Bilbao ha acogido este miércoles la presentación del programa ‘Gerrarik Ez, Bizitza Duinak denontzat’, una iniciativa impulsada por la Carta de Derechos Sociales de Euskal Herria dentro de la dinámica Su Txikien Itsasoa, que culminará con una cadena humana el próximo 27 de mayo a las 19:00 horas desde las Torres Isozaki. La movilización pretende denunciar la escalada belicista global y reclamar un modelo centrado en la justicia social y la vida digna.
La convocatoria reúne a un amplio abanico de organizaciones sociales, sindicales y ecologistas -entre ellas Gune Ekosozialista, Ekologistak Martxan, OEE Bizkaia, Gernika Gogoratuz, Mugarik Gabe, Mundubat, Global Sumud Flotilla EH y sindicatos como CGT, CCOO, ESK, STEILAS, LAB y ELA- que han advertido de que “la guerra empieza aquí”, en alusión a la implicación económica, política e industrial de los territorios europeos en los conflictos internacionales.
Durante la comparecencia, los portavoces han señalado que la “dinámica belicista”, la economía de guerra y la militarización constituyen “tendencias estructurales” incompatibles con un modelo que garantice derechos y bienestar. En ese sentido, han denunciado que el aumento del gasto militar -impulsado en el marco de la OTAN- se produce a costa de los servicios públicos y de una transición ecosocial justa.
El diagnóstico conecta con un contexto internacional marcado por múltiples conflictos y tensiones geopolíticas. Las organizaciones han citado como ejemplos el genocidio en Palestina, la guerra en Oriente Próximo o las presiones de potencias occidentales sobre países como Venezuela o Cuba, interpretándolos como expresiones de una misma lógica de acumulación y control. En paralelo, han denunciado la implicación de empresas vascas en la industria militar o en proyectos vinculados a territorios ocupados, así como el crecimiento sostenido del sector armamentístico en Euskal Herria en las últimas dos décadas.
“Las consecuencias son devastadoras”, han subrayado, aludiendo a la destrucción de comunidades, el aumento de las migraciones forzadas y la intensificación de las violencias -incluida la machista-. Pero también han advertido de efectos directos en la población local: recortes de derechos sociales, precarización y pérdida de garantías civiles y políticas, especialmente entre mujeres, personas racializadas y colectivos más vulnerabilizados.
El manifiesto presentado articula cuatro grandes ejes de reivindicación. En primer lugar, reclaman la desmilitarización de Euskal Herria y el rechazo a infraestructuras de guerra o envío de armamento, así como pasos hacia la disolución de la OTAN mediante estatutos de neutralidad. En segundo lugar, exigen frenar el negocio de la guerra, instando a patronales y gobiernos a abandonar inversiones en la industria militar y apostar por una reconversión productiva con centralidad en la clase trabajadora.
El tercer bloque pone el foco en redirigir los recursos públicos hacia la garantía de derechos básicos, como sanidad, educación, cuidados o vivienda, frente al incremento del gasto militar. Finalmente, reclaman hacer frente al autoritarismo y al auge reaccionario, reforzando la transparencia, el debate democrático y la participación ciudadana.
La iniciativa se enmarca en una tradición de movilización antimilitarista en Euskal Herria -desde el rechazo a la OTAN hasta el movimiento insumiso- y busca reactivar una respuesta social amplia ante el actual escenario internacional. La cadena humana del 27 de mayo aspira a convertirse en un gesto simbólico de unión frente a la guerra y a favor de una vida digna para todas las personas.


Dinamika belizista, gerra ekonomia eta militarizazioa bizitza duinak bermatzen dituen ereduaren aurkako joera estrukturalak dira. Horrek bidezko trantsizio ekosozialaren aurka egiten du, gastu militarra lehenesten du gastu sozialaren aurretik, eta autoritarismoaren zein oldarraldi atzerakoiaren eskutik dator.
Kapitalismoaren krisi-testuinguru betean, potentzia eta korporazio nagusiek militarismoan aurkitu dute beren interesak bermatzeko eta aberastasuna metatzen jarraitzeko modua. NATOk gastu militarra BPGren %5era igotzea inposatu du. AEBek Venezuelari egindako eraso inperialista, Kubaren erabateko blokeoa, Israel Palestinan egiten ari den genozidioa edota Iranen aurkako eraso inperialista eta Ekialde Hurbileko gerra dinamika beraren parte dira.
Jainaga Israeli legez kanpoko esportazioak egiteagatik inputatuta; CAFi salaketa genozidioaren eta kolonialismoaren kontura negozioa egiteagatik; Josu Jon Imazen Repsolek hirukoiztu egingo du Venezuelan duen inbertsioa AEBen injerentziaren ondoren; azken 20 urteetan hirukoiztu egin da industria militarra Euskal Herrian. Adibide batzuk baino ez dira: Euskal Herriko patronalak ere gerraren bidez negozioa egiteko aukera garbi ikusten du.
EBren, Espainiako eta Frantziako gobernuen eta Eusko Jaurlaritza eta Nafarroako Gobernuaren papera ere ezinbestekoak dira estrategia horren baitan, lege, aurrekontu, inbertsio, finantziazio edota babes politiko eta instituzionalaren bidez. Gerra hemen hasten da.
Ondorioak larriak dira; batez ere, gerra horiek zuzenean pairatzen dituztenentzat: heriotza; migrazio behartuak; lurraldeen, komunitateen eta bizitzarako azpiegituren suntsiketa; emakumeen kontrako indarkeria. Hala ere, langile klaseari bere osotasunean eragiten dio, eskubide sozial, zibil eta politikoetan murrizketak egiten direnean gastu militarraren igoerari lotuta. Emakumeak*, arrazializatuak eta, oro har, sektore zaurgarrituak dira gogorren kolpatuak direnak.
Euskal Herria gerraren aurka agertu da behin eta berriz, argi eta garbi. NATOri EZETZ esan genion eta intsumisoen mugimendu zabala izan genuen. Asko gara bestelako eredu baten aldeko apustua egiten dugunak, eta, horregatik, EAEko eta Nafarroako gobernuei eskatzen diegu konpromisoak eta erabakiak har ditzatela, baita Hego Euskal Herriko, Madrilgo eta Europako erakundeetan ordezkaritza duten euskal alderdi politikoei ere.
1. Euskal Herria, lurralde baketsua eta desmilitarizatua. Gerrarako azpiegiturei eta armen bidalketari ez. Gastu militarraren murrizketa eta NATO desegiteko urratsak, horretarako EAEko eta Nafarroako parlamentuetan neutraltasun estatutuak onartuz.
2. Gerraren negozioari EZ. Patronalei eta enpresei industria militarraren alde ez egiteko eskatzen diegu, eta Eusko Jaurlaritza eta Nafarroako gobernuari industria militarra zuzenean edo zeharka indartzen duen inbertsiorik eta araurik ez egiteko. Baliabide horiek trantsizio ekosozialerako eta industriaren birmoldaketarako erabiltzeko eskatzen dugu, eta langile klasea erdigunean jartzeko.
3. Baliabide publikoak bizitza duinak bermatzeko: gastu militarrari ez. Eskubide sozialetan, pentsio etan edota zerbitzu publikoetan murrizketarik ez; hezkuntza, osasuna, zaintza eta etxebizitza eskubideak bermatu. Elikadura osasun-tsua bermatu eta benetako neurriak hartu krisi klimatikoari aurre egiteko. Harrera duina bermatzeko baliabideak bermatu eta mota guztietako harresiak eta migrazio politika arrazistak ezabatu.
4. Autoritarismoari eta oldarraldi erreakzionarioari EZ. Balio militaristen, matxisten, arrazisten, indibidualisten, klasisten eta kontrol soziala handitzearen aurrean, gardentasuna, eztabaida demokratikoa, eskubide zibil eta politikoen bermea eta herritarren erabakitzeko gaitasuna bermatzeko eskatzen dugu.
Leave A Comment