Por David BM
Miles de personas recorrieron las calles entre Moyua y el Ayuntamiento, en una movilización convocada por Begirune, CEAR Euskadi, CVX Arrupe Elkartea, Gernika Palestina, Ongi Etorri Errefuxiatuak, Pertsonalde y Zehar-Errefuxiatuekin. El acto fue un grito compartido de dolor, rabia y solidaridad frente al genocidio que sufre el pueblo palestino.
“Un pueblo entero está siendo exterminado ante la mirada impasible del mundo”, declararon las organizadoras, en un manifiesto leído con la voz quebrada, pero firme. Denunciaron la matanza sistemática de civiles en Gaza, la demolición de hospitales, escuelas y viviendas, y la imposición de condiciones inhumanas que niegan el agua, los alimentos y hasta la posibilidad de nacer con dignidad.
Lo dijeron claro: “Esto no es un conflicto. Es un genocidio con nombre, apellidos y patrocinadores”.
No es una guerra. Es una masacre planificada.
La movilización no ahorró palabras ni eufemismos. Se trató de un acto explícito en su denuncia: Israel no actúa solo. Lo hace con el beneplácito de gobiernos que miran a otro lado. Señalaron a la Unión Europea, que impone sanciones a países como Rusia por crímenes de guerra, pero mantiene acuerdos y negocios con Israel a pesar de las pruebas del exterminio en Gaza y Cisjordania.
“El doble rasero es criminal. Y lo vamos a seguir denunciando”, clamaron desde el atril. La denuncia no se limitó a los bombardeos: se habló del apartheid, de la represión en Cisjordania, de la colonización en Jerusalén Este, y de una estrategia calculada de limpieza étnica.
La complicidad también mata
La manifestación sirvió también para denunciar la criminalización de la solidaridad. Se condenó la persecución a periodistas, las amenazas a activistas, el hostigamiento a flotillas humanitarias y la censura sistemática a quienes exigen justicia para Palestina.
“Callar es participar. Nosotras no vamos a callar”, repitieron una y otra vez las voces convocantes. En un contexto global donde levantar la voz por Palestina implica riesgos, Bilbao ha vuelto a decir alto y claro que apoyar al pueblo palestino es un deber ético, no una opción política.
“No se puede ser neutral ante el exterminio de un pueblo”
La manifestación concluyó con un mensaje rotundo: el pueblo palestino necesita ayuda humanitaria, protección internacional y justicia. No más discursos ambiguos, no más apoyo encubierto a la ocupación.
“Apoyar a Palestina es una obligación moral. No se puede ser neutral frente al exterminio”, fue el mensaje final. Una frase que ya es consigna en Euskal Herria, en las pancartas, las plazas y las gargantas de quienes se niegan a ser cómplices.
EZIN GARA ISILDU GENOZIDIOAREN AURREAN
Herri oso bat akabatzen ari dira munduaren begirada sorgorraren aurrean
Milaka pertsona erailda; familia osoak hondakinen azpian desagertuta; ospitaleak, eskolak, merkatuak eta errefuxiatu-eremuak gupidarik gabe bonbardatuta; haurrak desnutrizioagatik hiltzen; emakumeak erditzen laguntza medikorik gabe. Milioika pertsona bizi dira edateko urik gabe, elikagairik gabe, botikarik gabe. Bizitza duina izateko aukera guztiak suntsitu dira.
Ezin dugu isilik egon: Palestinar herriaren genozidioari ez!
Israelek Palestinan egiten ari duena ez da “gatazka” edo “gerra” bat, baizik eta sarraski iraunkor eta planifikatu bat: sistematikoki eta inpunitate osoz gauzatutako genozidioa baizik. Gazako egunerokotasunaren parte dira bereizi gabeko bonbardaketak, gose behartua, joan-etorri masiboak eta azpiegitura zibilen aurkako erasoak.
Horri gehitu behar zaio berriki Nazio Batuen sistematik baztertu izana, UNRWA barne, baita nazioarteko errefuxiatu palestinarrei laguntzeko beste erakunde batzuetatik ere -administrazio militar eta mertzenario batek ordeztua, behar humanitarioei erantzuteko gai ez den eta, are gehiago, janari bila dabiltzan pertsona gosetuen aurka tiro egiteko gai izan dena-
Indarkeria ez da Gazara mugatzen. Zisjordanian eta Jerusalem ekialdean okupazioa, apartheida eta errepresioa areagotzen ari dira. Kolono armatuek zigorgabetasun osoz erasotzen dituzte komunitate palestinarrak, etxebizitzak, nekazaritza lurrak eta azpiegiturak suntsitzen dituzte, Israelgo armadak babestuta. Ekialdeko Jerusalemen, kanporatzeko politikak aplikatzen dira: familia osoak etengabeko husteko mehatxupean bizi dira, hirian palestinarren presentzia ezabatu nahi duen legez kanpoko proiektu baten parte gisa. Hori guztia garbiketa etnikoko estrategia baten parte da, isiltasun diplomatikoaren konplizitatearekin, ekintza politiko ezarekin eta nazioarteko zuzenbidearen urraketarekin aurrera egiten duena.
Nazioarteko komunitatearen eta, bereziki, Europaren pasibotasuna konplizitatea ez denean- salatzen dugu.
Krimenak ugaritzen diren bitartean, beren burua giza eskubideen defendatzailetzat duten gobernuek hipokresia jasangaitzarekin jokatzen dute. Nazioarteko zuzenbidearen urraketa larriengatik zigorrak ezartzen dituzte, Errusiak Ukrainari egindako inbasioaren kasuan bezala, baina Israelen kasuan dena onartzen da: armen salmenta, lankidetza akordioak, harreman diplomatiko arruntak. Errusiari zigor ekonomiko gogorrak ezarri zaizkion bitartean, nazioarteko foroetatik kanpo uztea besteak beste, Israeli lehentasunezko bazkide gisa tratatzen jarraitzen da, nahiz eta dokumentatutako krimenak egiten dituzten ere. Agerikoa da neurri desberdinak direla, eta horren ondorioak, suntsitzaileak: nazioarteko zuzenbidearen sinesgarritasuna ahultzeaz gain, Estatu batzuek inpunitate osoz joka dezaketela dioen mezua bidaltzen diote munduari.
Gazako egoera jasanezina da.
Geratzen diren ospitale gutxiak hondatuta daude, haurrak gosez hiltzen dira, eta aurrera jarraitzen duten mediku taldeek baliabiderik gabe, atsedenik gabe eta babesik gabe lan egiten dute. Premiazkoa da korridore humanitario iraunkorrak irekitzea, berehalako sarbidea ahalbidetzea, botiken, elikagaien eta osasun-arretaren murrizketarik gabe. UNRWAk, Gazako laguntza humanitarioaren bizkarrezurrak, eta nazioarteko beste erakundeek zein gizarte zibil palestinarrak, erabateko babesa jaso behar dute, inolaz ere kriminalizazioa edo blokeoa
Haserregarria da ahotsa altxatzen dutenen atzetik ibiltzea. Munduko leku askotan manifestariak erreprimitzen dira, kazetariak zentsuratzen dira, flotillak eta martxa zibilak erasotzen dira. Sarraskia bertan behera uzteko eskaera modu baketsuan eskatzen dutenek ere mehatxuak jaso dituzte… Baina isiltzea ez genuke onartu beharko. Gu ez gara isilduko.
Palestina babestea betebehar morala da.
Ezin da neutrala izan herri baten sarraskiaren aurrean.
