Reportajes

/, Euskal Herria, Sortu, Torturas/“¡Pese a vuestras miserables manos torturadoras Euskal Herria será libre!”

“¡Pese a vuestras miserables manos torturadoras Euskal Herria será libre!”

En el Día contra la Tortura, Sortu moviliza a cientos de personas hasta el cuartel de la Guardia Civil de La Salve en Bilbao para exigir al Estado español y sus aparatos a que “reconozcan su participación en la tortura”.

2021-02-13T23:06:17+00:0013 febrero 2021|Bilbao, Euskal Herria, Sortu, Torturas|Sin comentarios

Gaur otsailaren 13a torturaren aurkako eguna da Euskal Herrian. Duela 40 urteko otsailaren 13an, polizia nazionalaren eskutik tortura basatiak jasan ostean, Joxe Arregi hil zelako. Madrilen, Karabantxelgo ospital penitentziarioan. Hil baino lehenago, kide batzuei mezu bat helarazi ahal izan zien: “oso latza izan da”.

En estos últimos 40 años, ese mismo “oso latza izan da” ha  salido de las gargantas rasgadas de miles de torturadas y torturados. Haien artean Bilboko ehundaka ahoetatik. Ia 600 bilbotarrok aitortu dugu torturatuak izan ginela atxilotuta geundenean. Baina askoz gehiago gara, askori pairatutako samina eta sortutako kalteak, oraindik orain, sufritutakoa aitortzea eragozten baitie. Zoritxarrez, torturaren itzalak luzeegi jarraitzen du izaten.

Tortura herri honetan euskal independentismoaren aurka jarduteko arma sistematikoa izan da. Y esa tortura sistemática tiene sus ejecutores, sí, pero también tiene inductores, cómplices y encubridores. Torturaren inpunitate eta iraunaraztean epaile, mediku, komunikabide, politiko eta arduradun instituzional askok zerikusi zuzena izan dutelako. Eta hori ez dugu ahazten, eta ez dugu ahaztuko.

Gaur da eguna, non torturak inpunitate osoa izaten jarraitzen duen. Inork ez du bere ardura onartu basakeri honetan, are gehiago, sarritan torturatzaileak egindako lanarengatik ordainean sarituak eta kondekoratuak izan dira.

Egun, bakea eta elkarbizitza dira bolo-bolo entzuten diren hitzak. Eta guk garbi esan nahi dugu, herri honetan ezin dela bakea eta elkarbizitza eraiki memoria zati bat ukatzen bada, samin guztiak ez badira onartzen.

Resulta despreciable que hoy en día aún se intente ocultar la tortura en nuestro pueblo. Por ello, son inaceptables las recientes palabras de la vice-lehendakari Idoia Mendia donde decía que si en el estado español se ha torturado ha sido dentro de lo normal. ¿Qué es lo normal cuando se habla de tortura, los golpes, los electrodos, la bolsa, la violación?. No puede construirse un futuro de normalidad escondiendo o frivolizando el sufrimiento padecido por miles de vascos y vascas torturadas.

Kontakizun bataila bizi dugun garai hauetan, tortura beraren existentzia ukatzeak, sakonean Euskal Herriak estatuekin duen gatazka politikoa ezkutatzea bilatzen du. Nos quieren imponer un relato parcial, basado en el falseamiento de lo sucedido, un relato que se divide en buenos y en malos, en un dolor justo y en otro injusto. Baina oker dabiltza.

Elkarbizitzak eta geroak ez dute bakarrik eskatzen hemen torturatu dela onartzea. Torturatuoi egindako kaltea aitortu behar zaigu, torturan inplikaturik egon diren guztiek haien ardurak asumitu eta ordaindu behar dituzte, eta tortura-zentroak, La Salve edo Indautxu bezalakoak, gure herrietatik desagertu behar dira. Urrats hauek guztiak ezinbestekoak dira herri honetan etorkizun justu eta baketsua eraikitzeko, bestela, gatazkak bere horretan iraungo du.

Oinaze larriarekin bizitzen ikasi behar izan dugu.Guardia Zibilaren, Espainako Poliziaren zein Ertzaintzaren kuarteletan eragin zizkiguten astakeriek eragindako minak oraindik ez dira sendatu. Las consecuencias de lo padecido todavía permanecen presentes en bastantes cuerpos y, sobre todo, en demasiadas mentes. Las heridas producidas por la tortura no se han cerrado, aún siguen doliendo. Iraindu egin gintuzten eta umiliatu, mespretxatu eta gutxietsi, ukitu eta ito, jo eta bortxatu, tartean hainbati heriotza bera eragiteraino.

Azken urteetan Justizia feminista hitz egiten da, eta emakume tortutatuek ere eskatzen eta merezi dute. Pues si la tortura ha sido especialmente cruel con alguien, lo ha sido con las mujeres. Tortura y machismo son dos términos inseparables.

Gaur, tortura jasan dituzten emakumek eramango dute pankarta eta manifestazioa irekiko dute. Merezi duten protagonismoa hartuz, urteetan zehar, arlo honetan ere, ikusezinak izan direlako.

Haien errelatoak komisaldegitik barruko biolentzia matxistaz besterik daude. Indarkeria matxistak emakume torturatuen bizitzak markatu ditu. Baina biolentzia matxistaz ez dago bakarrik komisaldegietan, gure kale eta etxeetan ere bai, eta atzo Sestaon beste emakume bat hil zuten. Hemendik gure haserre eta elkartasuna.

Nos han hecho sufrir mucho, es cierto. Horregaitik gaurko manifestazioa oraindik tortura ikono den La Salven amaituko da. Erakusteko ezin izan gaituztela anulatu; independentzia eta sozialismoaren aldeko borrokak aurrera darraiela,  geldiezin; eta torturatzaileak Euskal Herritik kanporatzea lortuko dugula.

Comunicado Sortu Euskal Herria

Deja tu comentario

Suscríbete a nuestro Boletín