Reportajes

Por DavidBM

Bilbao, 11 noviembre 2026 – La huelga general por el derecho a la vivienda terminó este miércoles en Erandio con una manifestación que salió de la plaza de Los Ochos y acabó frente al Ayuntamiento. Allí, una vecina de Los Ochos, un integrante de LAB y una integrante del movimiento socialista leyeron a tres voces, en euskera y castellano, un texto que señaló a gobiernos, partidos y patronal y que puso en el centro las luchas del propio municipio.

El punto de partida no fue casual. Las familias de Los Ochos, en la zona de Tartanga, llevan meses peleando por renovar sus alquileres. Los bloques son propiedad del fondo de inversión Mosaic, que según recogió EITB ha ofrecido a los inquilinos comprar las viviendas o marcharse cuando venzan sus contratos. Allí viven de alquiler más de 130 familias, según la misma información. Por la mañana, vecinos y vecinas del barrio ya habían caminado hasta Bilbao para sumarse a la manifestación central. En octubre, a petición del Ayuntamiento, el Gobierno Vasco abrió el procedimiento para declarar Erandio zona de mercado residencial tensionado.

“Llevamos meses de lucha en defensa de las casas del barrio de Los Ochos por la renovación de los alquileres y un proyecto de vida digno”, dijo la representante del barrio. Recordó que el 24 de septiembre “nos movilizamos cientos de personas”, algo que atribuyó a “una lucha y una organización”. También se refirió a los desahucios de Astrabudua y Erandio-Altzaga entre 2024 y 2025, que a su juicio demostraron que “la única defensa real de nuestras casas y nuestros barrios nace de la organización colectiva y de la solidaridad de clase”. Y dejó un aviso: “Nosotros nos quedamos en Los Ochos”. “¡Los Ochos no se venden!”

“Una necesidad básica al servicio de un mercado especulativo”

El integrante de LAB habló de una situación insoportable, con una clase trabajadora que se empobrece mientras empresarios y especuladores aumentan sus beneficios. Recordó que no hace ni ocho meses hubo otra huelga general, por un salario mínimo propio de 1.500 euros, y sostuvo que la vivienda se ha convertido en una de las principales causas de ese empobrecimiento.

“El problema de la vivienda no es un desequilibrio entre la oferta y la demanda; el problema es que una necesidad básica está al servicio de un mercado especulativo y rentista”, afirmó.

El sindicalista repartió responsabilidades. A Confebask y la CEN les reprochó que sigan rechazando un salario mínimo propio. Al Gobierno Vasco, al de Navarra y a las diputaciones les acusó de impulsar, pese a sus amplias competencias, subvenciones y avales que acaban en manos de especuladores y beneficios fiscales para los grandes propietarios. Y apuntó a los ayuntamientos de todos los partidos, que según dijo autorizan o ejecutan a diario desahucios sin alternativa.

Expropiar, prohibir, organizar

La integrante del movimiento socialista planteó tres cambios de fondo: “en primer lugar, la expropiación de los especuladores; en segundo lugar, la prohibición de las prácticas especulativas; y, por último, la organización justa y democrática de la vivienda y de los recursos de acuerdo con las necesidades de la clase trabajadora”.

Mientras tanto, añadió, hay medidas que aliviarían ya la asfixia, como parar todos los desahucios o bajar los precios, pero ningún gobierno las ha aprobado. Criticó al Gobierno español del PSOE y a los partidos que lo han apoyado, porque a su juicio la Ley de Vivienda no ha traído el cambio prometido. De los dos reales decretos de las últimas semanas dijo que el Gobierno los presentó “obligado por las movilizaciones en las calles” y que, “más allá de algunos parches de escasa eficacia”, con ellos “se ha pretendido blindar los intereses y la financiación del rentismo”. Acusó además al PNV de defender a los rentistas en las negociaciones y de votar, junto a UPN, contra los contratos de alquiler indefinidos.

“No estamos dispuestas a que los partidos utilicen el problema de la vivienda en beneficio de sus propios intereses sin plantear soluciones reales”, advirtió.

El cierre fue para LAB, que defendió que la clase trabajadora organizada será clave en los próximos meses, tanto para frenar recortes de derechos ante la reacción y el fascismo como para conquistar lo que no han dado los partidos de izquierda. “Solo con la organización y la lucha se consiguen grandes cosas.”

ETXEBIZITZA ESKUBIDEA BERMATZEKO, ESPEKULAZIOARI EZ

Gaur greba orokor eguna izan da eta kaleak hartu ditugu etxebizitza eskubide unibertsala aldarrikatzeko. Baita, langileon pobretzearen aurka eta soldatak igotzearen alde eta denon eskubideak bermatuko dituzten kalitatezko zerbitzu publiko unibertsalen defentsan ere.

Eskerrik asko mobilizatu zareten guztioi, baita greba orokorra antolatzen modu batera edo bestera lagundu duzuen pertsona eta herri mugimenduko kolektiboei ere.

Egoera jasanezina da, langile klasea pobretzen ari da enpresariek eta espekulatzaileek irabaziak handitzen dituzten bitartean. Izan ere, ez dira 8 hilabete 1.500 euroko gutxieneko soldata propioaren aldeko greba orokorra egin genuela. Gaur, berriro ere, kaleak hartu eta erroko eraldaketak bultzatzeko unea da.

Etxebizitza langileria pobretzeko eta berau zeharkatzen duten arrakala matxista eta arrazistak sakontzeko arrazoi nagusietako bat bihurtu da, eta baita euskal langileriaren kezka nagusi ere. Etxebizitzak bermatutako eskubidea izan beharko luke, publikoa, osasungintza eta hezkuntza diren neurri berean. Hori lortzeko oztopo nagusia, ordea, etxebizitzarekin egiten den negozioa da. Zehazki, espekulazioa eta errentismoa jarri nahi ditugu jomugan. Putre funtsen negozioaren ondorioz, etxebizitza eskuratzea ezinezkoa da gero eta herritar gehiagorentzat, baina baita eraikuntza enpresek, banketxeek edota errentistek etxebizitza langileen kontura aberasten jarraitzeko darabiltelako ere. Etxebizitzaren arazoa ez da eskaintzaren eta eskariaren arteko desoreka bat; arazoa da oinarrizko behar bat merkatu espekulatibo eta errentista baten zerbitzura dagoela. Etxebizitza eskubidea eta higiezinen negozio espekulatiboa bateraezinak dira, bata ala bestea aukeratu behar da, eta gaur greba orokorrarekin bat egin dugunok eta kaleetara atera garenok argi dugu: kalitatezko etxebizitza bermatu behar zaio langile klase osoari.

Posible da pertsona guztiei kalitatezko etxebizitza bermatzea, baina horretarako hiru eraldaketa estruktural bultzatu behar ditugu: lehenik, espekulatzaileen desjabetzea; bigarrenik, praktika espekulatiboen debekua; eta, azkenik, etxebizitzaren eta baliabideen antolaketa justu eta demokratikoa, langile klasearen beharren arabera. Eraldaketa estruktural horiek konkistatzen ez baditugu, espekulazioak eta errentismoak orain arte bezala jarraituko dute.

Badira langileriaren berehalako itoaldia arinduko luketen neurriak: etxegabetze guztien etetea, etxebizitzaren prezioen jaitsiera… Gaur gaurkoz, ordea, ez dago halako neurririk onartu duen gobernurik. PSOEk gidaturiko gobernuak ez du ezer egin egoera egituraz aldatzeko, errentisten eta enpresarien alderdi bat den heinean. Eta horretan ardura dute ere PSOEren Gobernua babestu duten alderdi guztiek, agerikoa baita triunfalismo handiz aurkeztu zuten Etxebizitza Legeak ez duela agindutako aldaketarik ekarri. Gainera, azken asteetan Espainiako Gobernuak bi errege dekretu aurkeztu ditu, kaleetako mobilizazioek behartuta. Eraginkortasun txikiko adabaki batzuez haratago, dekretu horiekin errentismoaren interesak eta finantziazioa blindatu nahi izan dira. Era berean, EAJk berriro ere agerian utzi du higiezinen negozioarekin lotura zuzen eta estuak dituen alderdia dela: negoziazioetan errentisten interesak defendatu ditu eta mugagabeko alokairu kontratuen aurka bozkatu du, UPNk bezala.

Greba orokor honekin ardura gehiago seinalatu behar ditugu: batetik, patronala. Confebask eta CEN patronalek langileen prekarizazioa betikotzen jarraitzen dute, eta uko egiten diote hemengo errealitatera egokitutako gutxieneko soldata propioa ezartzeari. Bestetik, higiezinen patronalak langileon bizitzen kontura aberasten jarraitzen du. Eta azkenik, ardura instituzional guztiak seinalatu behar ditugu. Bai Eusko Jaurlaritzak zein Nafar Gobernuak, hala nola Diputazio desberdinek, eskumen zabalak izan arren, negozioa indartzen duten politikak babesten dituzte. Higiezin enpresa eta errentisten interesekin lerratuta, espekulatzaileen esku amaitzen duten diru laguntza eta abalak sustatu dituzte, eraikuntza ziklo berri bati bide emateko legeak onartu dituzte, eta etxejabe handientzako zerga onuretan oinarritutako politikak egiten ari dira. Azkenik, alderdi guztietako udaletxeek alternatibarik gabeko etxegabetzeak baimendu edo gauzatzen dituzte egunez egun. Errentisten aldeko politikak egiteari uzteko garaia da eta baita Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako euskal esparruan aurrera urratsak ematekoa, euskal langileon lan baldintzei eta etxebizitzari loturiko neurriak har daitezen.

Ez gaude prest alderdiek etxebizitzaren arazoa euren interesen mesedetan erabil dezaten, benetako konponbiderik planteatu gabe. Euskal langileriak badaki eskubideak antolakuntzaren eta borrokaren bidez konkistatzen direla.

Erandion baditugu etxebizitzaren alde erantzun antolatua emandako hamaika adibide:

2024 eta 2025 urteetan Astrabuduan eta Erandio-Altzagan emandako etxegabetzeetan gure etxeak eta gure auzoak langile antolakuntzaz defendatzen eta defendatuko ditugula erakutsi dugu.

Azken hilabeteetan Los ochos auzoan hamarnaka pertsona gabiltza lanean alokairu berri eta bizi proiektu duina garatzeko bidean. Antolakuntzaren bidez ehunka pertsona mobilizatu ginen aurreko irailaren 24ean eta argi utzi nahi dugu borrokan jarraituko dugula eta gu Los Ochosen geldituko garela. Los ochos ez dago salgai.

Edozein delarik ere hurrengo hilabeteetan irekitzen zaigun eszenatokia, langile klase antolatua eta indartsua klabea izango da, izan erreakzioa eta faxismoaren aurrean eskubide murrizketei aurre egiteko, izan ezker alderdiek eman ez dituzten aurrerapausoak konkistatzeko.

Antolakuntzaren eta borrokaren bidez soilik lor daitezkeelako gauza handiak.

Etxebizitza eskubidea bermatzeko, espekulazioari ez!