Por David BM
Bombardeos nocturnos, hospitales en ruinas y una gestión criminal de la escasa ayuda humanitaria. Esta es la rutina en Gaza y Cisjordania mientras la comunidad internacional ensaya su papel en el teatro de la hipocresía. Declaraciones altisonantes, promesas vacías y mociones estériles se suceden mientras la población palestina continúa siendo masacrada.
En las últimas semanas, representantes de distintos gobiernos han hecho declaraciones sobre la ruptura de relaciones con Israel. En el Estado español se debate un embargo de armas. Francia y Reino Unido han propuesto reconocer a Palestina. La Unión Europea, por su parte, ha anunciado que revisará el acuerdo de asociación con el régimen sionista. Pero lo que debería parecer una ofensiva diplomática llega con 20 meses de retraso, tras decenas de miles de personas asesinadas, heridas y desplazadas. Y eso, si no contamos las décadas anteriores de limpieza étnica sistemática.
Israel lleva décadas perfeccionando el arte del genocidio. Desde la ofensiva brutal de octubre de 2023, la barbarie no ha cesado. Y aún así, ninguno de estos gobiernos movió un solo dedo para detenerla. Porque podían haberlo hecho, pero no les interesó. Las últimas declaraciones no son más que cortinas de humo que responden a cálculos políticos, no a principios morales.
¿Reconocer a Palestina? ¿Ahora? Israel ha respondido con su habitual lógica de guerra: la construcción de 22 nuevos asentamientos en Cisjordania. No hay paz que valga. No hay dos Estados que puedan coexistir si uno de ellos está condenado a la asfixia. O Palestina o Israel. No hay término medio. Un Estado que niega la existencia de un pueblo, no debería tener derecho a existir. Y los gobiernos occidentales —tan amantes del «equilibrio»— lo saben. Y eligen a Israel.
Mientras tanto, la resistencia palestina —la única que no ha traicionado— sigue en pie. Frente a la normalización, los negocios y las alianzas militares con el Estado sionista, es la lucha del pueblo palestino la que ha impedido que Israel ejecute su limpieza étnica por completo. La resistencia no ha sido derrotada.
Y eso a pesar de que los gobiernos europeos han hecho de la equidistancia una forma de encubrimiento. Porque no hay equidistancia entre oprimido y opresor. No hay neutralidad cuando el ocupante destruye hospitales, bombardea barrios enteros y utiliza el hambre como arma.
Tampoco hay inocencia empresarial. Empresas como CAF, que construye el tren del apartheid en Jerusalén, forman parte de este engranaje genocida. Mientras los cadáveres se amontonan, algunos empresarios vascos se siguen llenando los bolsillos. Y aquí tampoco hay términos medios: el que comercia con asesinos, es cómplice.
Por eso, desde las calles de Euskal Herria se convoca una manifestación el sábado 14 de junio bajo el lema: “Contra la limpieza étnica y el apartheid”. Porque los pueblos no olvidan. Porque la solidaridad no se decreta, se ejerce. Porque la lucha no es diplomática ni de salón, sino concreta y colectiva.
¡Menos palabras y más hechos!
¡Israel desegitera bidean, harreman oro eten!
¡Israel suntsitu! ¡Palestina askatu!








Gaza eta Zisjordaniako egoera okerrera doa egunez egun. Bonbardaketak gauero, ospitaleak suntsituta, giza laguntza apurraren kudeaketa kriminala… Testuinguru horretan, ugaritu egin dira Israelekin harremanak etetearen inguruko adierazpenak. Espainiar Estatuan armen enbargoa eztabaidatuko da, Frantziak eta Erresuma Batuak Palestina aitortzeko asmoa adierazi dute eta Europar Batasunak Israelekin duen elkartze akordioa aztertuko du. Horiei guztiei jarraika, euskal alderdietako ordezkariak ere batu egin dira ekintzarik gabeko diskurtso huts hauetara. Hitz horiek, kea izateaz gain, 20 hilabeteko sarraski baten ondoren datoz, hamarnaka mila hildako, zauritu eta desplazaturen ondoren.
Beranduegi datoz. Israelek hamarkadak daramatza palestinarren garbiketa etnikoa aurrera eramaten. Gainera, 2023ko urritik hona abiarazitako ofentsiba basatiaren hasieratik egon da argi genozidio baten aurrean geundela, eta orain arte ez dute ezer ere egin. Eta egin zezaketen. Hala, agerian geratzen da genozidioa eteteko helburua izan baino, bestelako interes edo kalkuluei erantzuten dietela adierazpen hauek.
Gainera, diskurtso horiek guztiek ez dute Israelen existentzia zalantzan jartzen. Kontrara, oinarrian dagoen arazoa estaltzen dute, eta bere existentzia zilegiztatzen dute, bi estatuen aterabide faltsuaren bidez. Baina, palestinarren askatasuna ez da entitate sionistarekin bateragarria. Israel bera arduratu da hori erakusteaz: aitortzaren iragarpenen aurrean, estatu palestinar posible baten sorrera efektiboa ekiditeko asmoz, Zisjordanian 22 asentamentu berri eraikitzeko asmoa iragarri du. Beraz, argi dago: edo Palestina edo Israel. Ez dago erdibiderik. Existitzen uzten ez duen estatu batek ez luke existitzeko eskubiderik izan beharko. Eta mendebaldeko burgesiak eta agintariek argi dute euren hautua. Beraz, egunotako adierazpenek genozidioa eta garbiketa etnikoa atzeratu edo moteltzea baino ez dute bilatzen.
Esan beharra dago, nazioarteko komunitatearen inakzioaren aurrean, Israelek palestinarren garbiketa etnikoa gauzatzea lortu ez badu palestinar erresistentziari berari esker izan dela. Mendebaldeko estatu, enpresari, gobernu eta alderdiek Israel normalizatzen eta indartzen jarraitu duten bitartean, edota sionistekin negozioak egiten aberasten jarraitu duten bitartean, palestinar erresistentzia ez da menderatua izan. Gure egitekoa berau babesten jarraitzea da, bere forma guztietan, palestinarren erresistentziarako eskubidea aldarrikatuz. Gora palestinar erresistentzia!
Horregatik guztiagatik, Israelekin harremanak mantentzen dituzten guztiak presionatzen jarraitu behar dugu, edozein motatakoak direla ere. Hala nola, instituzioen arteko harremanak, hilabeteetan genozidioa zuzenean justifikatu duten edo zapaltzaileak eta zapalduak parekatu dituzten alderdi eta gobernu guztiek bultzatuak direnak. Ezin dugu onartu orain aurpegia garbitzea, eta are gutxiago salbatzaile gisa agertzea. Ez dira konponbidearen parte, arazoaren parte baizik. Edo harreman ekonomikoak, etekinak eskuratu, inportatu edo esportatzen jarraitzen duten enpresenak, poltsikoak betetzen dituzten bitartean erregimen sionista indartzen dutenak. Euskal enpresariak sionisten konplize ere badira, CAF bezalako enpresak, Jerusalemen apartheidaren trena eraikitzen duena. Aprobetxatu nahi dugu ekainaren 14an, hurrengo larunbatean, BDZk deitutako manifestaziorako deia egiteko. Garbiketa etnikoaren eta apartheidaren aurka!
Jarrai dezagun presio egiten hitzetatik ekintzetara pasatzeko. Jarrai dezagun haiekiko independentziaz antolatzen eta borrokatzen.