Por David BM
Mientras los tanques arrasan, los misiles llueven y la complicidad internacional se lava las manos con el jabón de la indiferencia, las plataformas pensionistas del Estado español han decidido alzar la voz. Porque aunque los años pasen, la dignidad no se arruga.
“Paremos el genocidio de Gaza”, exigen con la misma contundencia con la que han defendido pensiones públicas dignas. Esta vez, su lucha trasciende fronteras: «Desde hace casi 22 meses asistimos al mayor crimen en directo de nuestra era», afirman. Un genocidio retransmitido en HD, con subtítulos en hebreo y la financiación internacional por debajo de la mesa.
El comunicado, firmado por EHPM, COESPE, MODEPEN, MADPP, UNIDAD COESPE y plataformas de toda la geografía estatal, pinta un retrato que hiela la sangre: más de 55.000 personas asesinadas desde octubre de 2023, de las cuales 20.000 son niñas y niños, incluidos 1.100 bebés menores de un año. Pero no se engañen: esas son solo las víctimas que se han podido desenterrar. Bajo los escombros, Gaza se convierte en una fosa común sin nombre ni memoria.
“Esto no es una guerra, es una ejecución pública con aplausos en la ONU”, podrían haber dicho, y no estarían errados. Porque el ejército de Netanyahu no solo mata con balas, sino con hambre, sed y la ausencia total de asistencia sanitaria. Más de 15.000 bebés están al borde de la inanición.
Los pensionistas lo tienen claro: «Lo que sucede en Palestina nos interpela a toda la humanidad». Porque si se normaliza que un pueblo entero sea reducido a polvo y sangre por oponerse a los intereses geopolíticos de unos pocos, ¿quién será el próximo en la lista negra del poder?
Exigen medidas contundentes:
- Fin inmediato del genocidio y la ocupación colonial.
- Entrada urgente de ayuda humanitaria.
- Juicio internacional a Netanyahu y sus cómplices.
- Boicot total: ruptura de relaciones diplomáticas, culturales, deportivas y militares con Israel.
- Embargo de armas ya. Nada de contratos con empresas sionistas, ni puertos españoles como base logística del horror.
Y sobre todo, lanzan una llamada a la movilización: «No más silencio, no más tibieza, no más comunicados institucionales que no hacen nada mientras caen bombas sobre escuelas y hospitales».
Gaza no puede esperar. Palestina no puede respirar. Y los pensionistas lo saben.
Duela ia 22 hilabetetik, mundua gizateriaren historia hurbileko krimen handienetako baten lekuko da. Gazako eta Zisjordaniako okupazio kolonialak herri palestinarra espoliatu du duela hamarkada batzuetatik, eta orain, Gazako Zerrendan, «azken irtenbide» moduko bat bizi da: genozidio bizia, gure begien aurrean, Israelgo okupazio-armadaren aldetik, AEBen eta mendebaldeko beste potentzia batzuen laguntzarekin, eta inguruko herrialde arabiar gehienen konplizitatearekin. Sarraskiaren biktimen zenbaketa ofizialaren arabera, dagoeneko 55.000 pertsona baino gehiago hil dituzte 2023ko urritik.
Baina tragedia, zalantzarik gabe, zenbakiek adierazten dutena baino askoz handiagoa da. Izan ere, ofizialki zenbatutako biktimak berreskuratutako gorpuen bidez kontabilizatzen dira, baina ez dira zenbatzen bonbardatutako eraikin eta etxeen hondakinen azpian lurperatutako gorpuak (dauden gehienak). Berreskuratu eta identifikatu ezin izan diren gorputzak; beraz, biktimen benetako kopurua askoz handiagoa izango da, zalantzarik gabe, dimentsio ikaragarriko zifra bat.
Gainera, eta zehazki, biktima horietako 20.000 baino gehiago haurrak dira (1.100 baino gehiago urtebetetik beherakoak), eta horrek Netanyahuren armadak planifikatutako infantizidio batean egindako krimen munstroa neurria ematen dio, gogoratzen den gizateriaren historiako handiena. Milaka biktima errugabe eta babesgabe horiek, beste milaka izaki mutilatuez edo bizitza osorako traumatizatuez gain, Gazako tragedia kolpe moral bihurtzen dute, gizatasun eta sentimendu minimo bat duen edonork nekez jasan dezakeena.
Era berean, ezin gara gelditu Palestinako biktimen dimentsio kuantitatibo hutsean. Ez dezagun ahaztu armada sionistak hildako pertsona horietako bakoitza giza bizitza bat zela, gurea bezalakoa, eta askatasunerako eta duintasunerako eskubide bera zutela, guk, gure senideek edo gure lagunek bezala. Israelgo bonbek hildako haur horietako bakoitza gure seme-alaben edo biloben bizitza bezain ederra zen. Bizitza errugabeak, basakeriak moztuak. Nekez imajina daiteke seme-alaben gorputz hondatuak ikusten dituztenen izugarrikeria eta sufrimendua, baina, horregatik, haien lekuan jartzen saiatu behar dugu, haien mina partekatuz, une batez besterik ez bada ere. Palestinan eta Gazan gertatzen ari denak gizateria osoa inplikatzen gaitu.
Gutako inork ezin du imajinatu, duela gutxi ez hainbeste, horrelako gauzak XXI. mendean bertan gerta zitezkeenik, baina gertatzen ari dira. Erabateko suntsipenaren esparruan, armada sionistak hondakin bihurtu ditu etxeak, eskolak, ospitaleak, instalazio administratiboak edo oinarrizko zerbitzuetakoak, hala nola ura. Gosea, egarria eta osasun-arretarik eza erabiltzen ari dira sarraskiarma gisa. Gaur egun 15.000 haur baino gehiago gosez hiltzeko zorian daude.
Ezin dugu beste aldera begiratu, gure neba-arreba palestinarrek eskatzen digutelako, eta kontzientziagatik genozidioa geldiarazten saiatzeko betebeharra dugulako. Gainera, inork ez digu bermatzen gaur egun biztanle gazak eta palestinarrak hiltzeko erabiltzen den basakeria, etorkizun zalantzagarri batean, boteretsuen planen aurka daudenei aplikatu ezin zaienik, adibidez, gu geu.
Horregatik guztiagatik, Espainiako Estatuko herri eta erkidegoetako mugimendu eta plataforma pentsiodunetatik honako hau eskatzen dugu:
•Gazako genozidioaren amaiera, eta palestinarren okupazio koloniala amaitzea.
•Gaur egun Israelek blokeatuta duen laguntza humanitario guztia berehala Gazan sartzea, premiarik larrienei erantzuteko: elikadura, ura, osasun-arreta eta larrialdi-taldeak.
•Israelgo gobernuaren eta armadaren arduradunak atxilotu eta nazioarteko auzitegien esku uztea, krimen ikaragarri horien egileak baitira, Benjamin Netanyahu lehen ministroarengandik hasita.
•Genozidioak irauten duen bitartean, erakunde sionistarekiko harreman diplomatiko, komertzial eta kulturalak erabat haustea. Ezinbestekoa da, sarraskia geldiarazteko, material militarraren hornikuntzaren benetako boikota egitea, bai eta Israelekin armamerkataritza etetea ere.
•Ildo horretan, Espainiako gobernuari eskatzen diogu bere asmo onen adierazpenekin batera joan dadila, eta hori gertakari zehatz eta praktikoekin baloratzen dugu, hala nola, armak berehala enbargatzea, enpresa sionistekin egindako defentsa-kontratuak bertan behera uztea, edo Espainiako Estatuko portuak Gaza eta Palestinaren gaineko genozidioa elikatzeko gerra-materialaren eskala gisa erabiltzeari uko egitea.
Hemendik dei egiten diegu pentsiodunei indarrak batu ditzagun eta bat egin dezagun Pales6no herriarekin elkartasunez egiten ari diren manifestazioekin eta jarduerekin, Estatuko lurralde guztietan egiten ari direnekin. Gazako genozidioa gelditzea lortu behar dugu, baita Zisjordaniako hilketak eta espoliazioa ere. Eta Palestinaren anaia den herriak bere etorkizuna bakean eta askatasunean erabaki ahal izatea,
GAZA GUZTIOK GARA! GORA PALESTINA LIBRE!
COESPE (Coordinadora Estatal por la Defensa del Sistema Público de Pensiones)
EHPM (Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimendua)
MADPP (Movimiento Andaluz por la Defensa de las Pensiones Públicas)
MODEPEN (Movemento Galego en Defensa das Pensións e os Servizos Públicos)
UNIDAD COESPE (Coordinadora Estatal de Pensionistas)
PLATAFORMAS DE PENSIONISTAS de Badajoz, Móstoles…
